25.1.10

Berlin Üzerindeki Gökyüzü/Wim Wenders

Bu filmi yıllar önce üniversitede izlemiştik. O zamanki hocamız bu filmin en sevdiği film olduğunu söylemişti. Onun filmi izlerken nasıl etkilendiği hala hafızamda durur...
Bu güzel filmi dün birkez daha izledik Ferit ile. O zaman anlamadığım, bakıp da göremediğim şeyleri dün fark ettim, ve yeninden keşfettiğim bu inanılmaz filmi tekrar izlerken, hem ağladım, hem yeninden hayran kaldım...

İngilizceye "Wings of Desire" adıyla da çevrilen ve orijinal adı "Der Himmel über Berlin" olan bu Alman başyapıtının (1987) satır aralarına Peter Handke'nin şiirsel anlatımı serpiştirilmiş ki paylaşamadan geçemedim...


Çocukluk Şarkısı

Çocuk daha henüz çocukken kollarını sallayarak yürürdü.
Derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın sel,
bir su birikintisinin de deniz olmasını.

Çocuk henüz çocukken çocuk olduğunu bilmezdi.
Herşey yaşam doluydu ve tüm yaşam birdi.
Çocuk henüz çocukken hiçbirşey hakkında fikri yoktu.
Alışkanlıkları yoktu
Bağdaş kurup otururdu, sonra koşmaya başlardı.
Saçının bir tutamı hiç yatmazdı
ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi...

Çocuk henüz çocukken şu sorulara sıra gelmişti.
Neden ben benim de sen değilim,
Neden buradayım da orda değilim.
Zaman ne zaman başladı ve uzay nerede bitiyor.
Güneşin altındaki yaşam sadece bir rüya mı?
Gördüklerim, duyduklarım, kokladıklarım sadece dünyadan önceki dünyanın bir görüntüsü mü?

Gerçekten kötülük var mı?
Gerçekten kötü insanlar var mı?
Nasıl olur da ben olan ben olmadan önce var değildim ve nasıl olur da ben olan ben, bir zaman sonra ben olmayacağım...

Çocuk daha henüz çocukken ıspanağı, bezelyeyi, sütlacı ve karnabaharı ağzında geveleyip dururdu,
ama şimdi hepsini yiyor, üstelik mecburiyetten değil.

Çocuk henüz çocukken bir keresinde yabancı bir yatakta uyandı.
Şimdi tekrar tekrar uyanıyor.
Bütün insanlar güzel görünürdü, şimdi ise sadece bazıları.
Cenneti gözünün önüne getirebiliyordu, şimdi ise tahmin ediyor.
Hiçliği düşünmezdi, bugün ondan ürküyor.

Çocuk henüz çocukken hevesle oyun oynardı,
şimdi ise ancak yaptığı işle heyecanlanıyor.
Çocuk daha henüz çocukken elma ve ekmek yemek yeterliydi.
Bu bugün de böyle.
Dutlar ellerini doldururdu, bugün ki gibi
Taze cevizler buruşuk bir tat bırakırdı ağzında, hala bırakıyor.

Çocuk henüz çocukken bir dağın doruğuna vardığında biraz daha yükseğini arzululardı hep,
Büyük bir şehir gördüğünde daha büyüğünü isterdi, bugün de böyle bu.
Coşkuyla ağaçların dallarına tırmanırdı tepedeki kirazları toplamak için, bugün de böyle bu.
Kızarırdı yüzü yabancıların gözü üstündeyken, bugün de bu değişmedi.
Sabırsızca ilk düşen karı beklerdi,
bugün de yaptığı gibi.

Çocuk daha henüz çocukken
zıpkın gibi bir çomak fırlattı ağaca
bugün hala titrer çomak o ağaçta.

Peter Handke

.

rüzgar

Ofisteyim.
Gelen giden öğrenciler, ofis arkadaşlarımın onlarla sohbeti, araya karışan ve içilen bir çay, bilgisayarımın yüzüme vuran ışığı, diğer pencerelere bakarken kaybettiğim kendim,

ve...
bütün bunların arasından sızan rüzgarın ıslık sesi...

Ne güçlü esiyor rüzgar, denize bakan penceremden bana şarkı söylüyor...buradayım, ben doğayım diyor!

Dilini yeni yeni öğrendiğim rüzgara sevgimle...

11.1.10

bir armağan

Bu yıl, benim için bir dönüm noktası çünkü artık eski kalıplarımı bırakıyorum, ve yeni bir varoluşa doğru adım atıyorum...vazgeçmeden, yılmadan, ve umudumu asla bırakmadan, kendimi dönüştürüyorum ve evren bana bunun için sonsuz fırsatlar sunuyor... Bunu önce fark etmek, sonra da bilmek....ne güzel bir armağan, kendimin kendime verdiği....

3.1.10

Karaburun/ Saip/ Eski Roma yolu









Yeni yılın ilk günleri
doğa yine çağırdı bizi 
dünyanın farklı köşelerinden
geldik ve buluştuk
eskinin yeniye açıldığı kapıda:
Karaburun'un el değmemiş coğrafyasında...