3.5.11

...

hayatımdaki tüm anlamları bıraktım derenin kenarına 
ki su alıp götürsün benden uzağa...
götürdüğü yerde derenin kendisi oldum
ki yontulsun içimdeki çakıl taşları,  
nedenini bilmeden ve bilmek istemeden
sessizliğin içine gömülür oldum
ki duyabilsin en uzağımdaki, 
beni benden alıkoyanı...


 

3 yorum:

c'est l'heure du the ! ^^ dedi ki...

yop yop ? ;-)
içimizdeki çakil taslari, garipdirler...
bazen çabucak sekilleniyorlar, bazen nehir onlari baska yerlere sürüklüyor, bazen yenisi olmadik yerden çikiyor...
bazen ise, o çakil taslari insanin dostu oluveriyor ! ^^'
ve insan, japon bahçesi yapabiliyor onlar ile ! :-)
...

Fuliyama dedi ki...

Japon bahçelerine bayılırım:)
Kocaman sarıldım karapatime:)

Ali İkizkaya dedi ki...

Su ve taşlar ! Ne garip birliktelikleri vardır. Biri diğerini çok sevse de o diğeri onu kaldırır götürür, yuvarlar, yavaş yavaş şekil verir.
Severler ama acı çektirir.. diğeri de hiç itiraz etmez. Belkide dediğin gibidir uzağa götürmesi, yıkaması içindir bilinmez.
Sevgiyle...