iki yokluk arasındaki bir çizgiydi yaşam

Mola

2012-01-26T11:06:00.000+02:00

Kendi limitlerimi öğrendiğim bir haftanın sonuna yaklaşırken, hem bedenim hem ruhum, bana dur atık dedi. Mola vermek lazım. Herşeyi çok fazla üstlenmeye gerek yok. İşteki saçmasapanlığa cevap vermeye gerek yok. Hergün, her saniye üzerine yıkılan gereksiz işler silsilesine dur deme vakti, yoksa çökecek mekanizma. Bunun üzerine bu sabah iş yerimi arayıp bugün işe gelemeyeceğimi, yorgun olduğumu bildirdim. Bana yardımcı olmaya hazır bir iş arkadaşıma bugünki işleri onun devralmasını rica ettim. Ve şimdi çok mutlu ve huzurlu bir şekilde, iyileşmenin tadını çıkarıyorum.
İnsanın kendi ritmine geri dönmesi çok önemli. Gündelik hayatın içindeki kapitalist ritim insanın yaşam enerjisine saygı duymuyor. Bu durumda kendi enerjimize kendimiz sahip çıkmak zorundayız. Ben de bunu yapıyorum bugün. Kendi ritmimde, özlediğim evimde, sakin bir gün geçirmeye karar verdim. Koydum Earl Grey çayımı, açtım sevdiğim müzikleri, kulak veriyorum ruhumun sesine. Evde de iş yok değil tabi. Ama onları zevkle yapıyorum. Susuzluktan bithap düşmüş çiçeklerimi sularken, ağızlarını açıp kaparken benimle sessizce konuşan balıklarımı beslerken, ve balkonda asker gibi dizi dizi sırlanmış kucaklanmayı bekleyen kedişlerimi öperken, yaşamın özü bu diyorum.

Yoksa, hiçbir işe yaramayan, sırf birisinin isteği/korkusu/egosu yüzünden ortaya atılmış, "yapılması" gereken işlere enerji tüketmekten, notlarını fazlasıyla hakeden öğrencilerin durumlarını gözden geçirmek durumunda kalmaktan, plansız programsız yapılan son dakika toplantılarına koşturmaktan, mailboxumu dolup taşıran emaillere cevap vermekten yoruldum. Ve bu iş yerimdeki durum böyle devam ederse, hiç gocunmadan, üzülmeden, söylenmeden, işten ayrılmayı da kafaya koydum:) Bakalım hayırlısı diyorum. İçimdeki yol beni nereye götürürse oraya...

Bu zor zamanlarımda eşimin bana olan sabrı, desteği ve sevgisi olmasa daha da dibe vurabilirdim. Neyse ki evren bir yerden alırken diğer yerden vermesini biliyor hep.
Sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum buradan kendisine. İlginç bir şekilde, şu an bu anı daha önce yaşamışım hissiyle, güzel birgün diliyorum beni takip edenlere...
Şimdi yoga kitabıma gömülme vakti...

Sevgiyle

To Be By Your Side - Nick Cave

2012-01-21T21:52:00.000+02:00

Yağmurlu bir izmir akşamından

2012-01-14T20:42:00.001+02:00

Yağmurlu bir İzmir akşamı,
Ferzan Özpetek'in Serseri Mayınlar filmini tekrar izledim. Hiç bıkmadan ve usanmadan filmin son sahnesinden yine etkilendim. Sezen Aksu'nun "Kutlama" parçası eşliğinde, başka boyutlara, anılarıma, geçmişime ve geleceğime, yani insan olmanın tüm hallerine yeniden yolculuk ettim. Kah güldüm, kah ağladım ama döndüm dolaştım yine kendimde bittim...

Memleketime çoktan bahar gelmiştir
Başakları şimdiden göğe ermiştir
Dağlarını gelincik basmıştır
Yer, gök ve yürek çiçek açmıştır

Kirazlar olmadan tez vakitte
Asmanın sürgün veren dallarında
Nergisin, zerenin taç yapraklarında
Seninle baharı kutlamaya geliyorum

Başımı omzuna yaslamaya
Hayata yeniden başlamaya
Bağında, bahçende, pınarlarında
İçimi yıkamaya geliyorum

Caddelerinde kızlarla oğlanlar
Oynaşıyordur şimdi, ah! hem de nasıl
Başlayan, biten, tazelenen aşklar
Başlıyor ömrümüzde yeni bir fasıl

Teşekkürler 2011!

2012-01-01T15:04:00.001+02:00

Her yılın bir hediyesi vardır. Görmek isteyene. Benim için, 2011'in en büyük hediyesi yoga ile tanışmak oldu. Ve kendimi hiç tahmin etmediğim bir yolda buldum. Çoğumuz gibi belki de:) Yine de sorgusuzca, sualsızca, takip ediyorum çıktığım yolu. Beni nereye götüreceğini düşünmeden. Sadece kedice bir merakla. İniş çıkışlarında, dalgarında, herşeyin bittiği noktalarda, bir de bakmışım, yeni bir patika çıkıveriyor önüme. Hani ormanda yürürken yolun sonu uçurummuş gibi gelir ya bazen, oysa bir de bakmışsınız, sadece bir dönemece gelmişsiniz...

İşte böyle yanılsamalarla devam ediyorum yola. Her son gibi görünenin aslında yeni bir başlangıç olduğunu keşfederek, teşekkürlerimi sunuyorum 2011'e. Ve kucaklıyorum 2012'yi, yepyeni bir günle:)...

Arvo Pärt - Spiegel im Spiegel

2011-12-09T01:10:00.000+02:00

Arvo Pärt - Alina!

2011-12-09T01:04:00.000+02:00

John Surman - Winter Wish

2011-12-09T00:59:00.000+02:00

John Surman - Portrait Of A Romantic!

2011-12-09T00:55:00.000+02:00

I am Designer

2011-11-30T11:12:00.000+02:00

Zaman

2011-11-29T10:19:00.002+02:00

Derse girmeme yarım saat kala, uğrayasım geldi bloğuma. Hava güneşli ama serin tıpkı değişen ruh hallerim gibi. Yine de epeydir içimde sabit olan bir düşünce/his/biliş var. Hayatın beni sürüklemesine ne kadar izin vermeliyim sorusu bu. Bu sabah okuldaki aheste asansörün içindeki aynada kendime baktığımda yankılanan bir soru. Bu kadar koşuşturma, bu kadar fazla aktiviteye bölünme neden? Nedir kovaladığım, tatmin olmadığım, yetinmediğim? Nedir bana dar gelen, ya da kaçırmaktan korktuğum? Neden işimin ve uğraşlarımın beni bölüp parçalamasına izin veriyorum?

Sevmediğimden değil, çok seviyorum işimi, öğrencilerimi, iş arkadaşlarımı, çalıştığım ortamı, hobilerimi, ama neden bu kadar çok şeyi aynı anda yaparken buluyorum kendimi? Neden ajandamda her sayfa dolup taşıyor, neden bir ajandam var? Yaptıklarım çok mu vazgeçilmez? Neden daha fazla yerine, daha az olmasın hayatım? Az ve öz, sindire sindire yaşamak istiyorum herşeyi. O aktiviteden bu aktiviteye, o kurstan bu kursa, o işten bu işe koşturmak yerine, durup, sadece bir iş/tutku/uğraş ile uğraşıp onunla mutlu olmak nasıl oldurdu? Tıpkı eski çağlarda olduğu gibi, usta çırak ilişkisinde olduğu gibi, o gün sadece bir uğraşta derinleşsem, yüzeyde dolanmak yerine, bir şeyden diğerine atlamak yerine, tek bir şeyin derinine insem, tek bir şeyin ustası olsam, ama başka hiçbirşey bilmesem/yapmasam nasıl olurdu? Günümüz yaşantısında buna olanak var mı?

Kaz dağlarında misafir olduğumuz evin sahibi hanımın sözleri geliyor aklıma: "Herkes dünyasını büyütmek derdinde, ama buraya dünyasını küçültmek isteyenler gelip yerleşebilir ancak" demişti. Eşimle çok düşünmüştük bunu, yapabilir miydik böyle bir küçültmeyi? Hayatımıza doldurduğumuz onca şeyden, ki buna arkadaşlar da dahil, vazgeçebilir miydik? Bilmiyoruz. Ve sanırım denemeden de bilemeyiz.

Ama bugün bunları buraya yazıyorsam vardır bir hikmeti. İçimdeki kase dolup taşmaya başlamış demek ki. Bir iç sinyal bana yavaşlamamı fısıldıyor belli ki:) Birazdan anlatacağım dersin konusunun "Zamanı betimlemek" olması da ilginç tabi:) Resmedince zamanı, akışı, hareketi; dondurunca akıp giden yaşamın içini, durup gözlemlemeyi öğreniyoruz belki...

Sevgiyle güzel bir gün diler, içimdeki kızılderili...

Bugün ne öğrendim

2011-11-21T17:13:00.003+02:00

Epeydir düşünüyorum da, hayat bu kadar hızlı akıp giderken ve biz de durup soluklanmayı unuturken, aslında pekçok şeyi fark edemiyoruz, idarkına varamıyoruz. Oysa insan her gün, bir kaç dakikasını, günün içinde hangi deneyimlerin ona ne gösterdiğine ayırsa, ve düzenli olarak bunu yapabilse, belki daha farkındalık dolu bir yaşam sürer. Ben de bugünden itibaren elimden geldiğince bunu yapmak istiyorum ve işte "bugünle" başlıyorum (gerçi gün henüz sona ermedi ama benim mesaim bitmek üzere):

Bugün farklı insanlarla iletişimin dikkat, çaba ve sabır gerektirdiğini ve sabırsızlığın, gerçek olanı görmemizi engellediğini öğrendim.

Ayrıca, birden çok işi aynı anda yaparken, her birinden ödün verdiğimizi ve bazı şeyleri yarım yamalak yapmak yerine hiç yapmamamızın aslında enerjiyi daha iyi bir şekilde kullanmak olduğunu öğrendim.

Son olarak, bir insanın içindeki potansiyeli kendisine keşfettirmenin en iyi yolunun, arada bir ona daha önce hiç yapmadığı şeyleri yaptırtmak olabileceğini öğrendim.

İşte böyle:)

Tire

2011-10-28T14:11:00.000+03:00

Geçtiğimiz haftasonu çok sevdiğim öğrencilerimden Damla'nın düğünü için Tire'ye düşmüştü yolumuz.Daha önce gelip de göremediklerimizi bu sefer fark edebildik neyse ki, ve Damla'nın mutluluğunu paylaşmanın huzuruyla bıraktık kendimizi, yol bizi nereye götürürse misali...

Teos/Sığacık3

2011-09-24T22:42:00.000+03:00

Bu sefer sadece Ferit'in kardeşi için değil, her defasında bize yeni sürprizler sunan Teos'un gizemi için gittik Sığacık'a ve işte gözümüze takılanlar...

Kaz Dağları: Yeşilyurt Köyü, Erguvanlı Ev

2011-09-18T21:13:00.000+03:00

Feridyenimin bana doğumgünü sürprizi: Tabi ki dağlar:) Ama bu sefer ilk defa konuk olduğumuz Kaz Dağları. Orman içinde inanılmaz güzel bir köy, ve konuk olduğumuz Erguvanlı Ev'den manzaralarla, işte fazla söze gerek kalmayan anlar...

Karaburun Tepeleri

2011-09-02T11:30:00.002+03:00

Yine dağlardayız. 1200 metreye varan Karaburun yarımadasının tepesine doğru yolculuktayız. Yer yer başka bir gezegenin yüzeyini andıran ıssızlık, yer yer, bize veda eden günün tepelere bıraktığı renk çümbüşü eşliğinde, tatilimizin son günlerinde doğaya şükranlarımızı sunarız:)

Bilmek ya da Bilmemek..

2011-08-15T15:50:00.001+03:00

Bilmemek. Ne büyük bir lütuftur şu meraklı insanoğluna.
Sonsuz tahminler ve varsayımlar arasında yorgun düşen zihinlerin
Uykuya daldığı mağaradır, bilinmeyen.
Her insan kendi içindeki deniz kadar, bildiğini var sayar
Hayatı ve içindekileri.
Bazen bildiğini sandığına öyle bir tutunur ki, elleri acır ve unutur kalbinin sesini.
Neyseki, en derinindeki denizde saklı olan mağarada
Sığınacağı bir bilinmeyen olduğunu hatırlar.
Ne zaman yorulsa bilmeye çalışmaktan,
Kendini onun kollarına atar,
Ve tatlı bir uykuya dalar.
Rüyasında, uzun bir uykudan uyanırken,
Varoluşun içine akar.
Bildiği ama unutmayı seçtiği başka demlerde
Kendini yeniden anımsar.
Ve tekrar unutmak için uyanır
Bilinmeyene.
Muzip bir kediden çaldığı merakı
Bilmek ve öğrenmek için kullanır hep
Oysa ki bilmek, bilmeyi sanmaktan öte değildir.
Ne de yaşamak, ölmekten öte...

Arrietty

2011-08-08T09:43:00.001+03:00

Miyazaki'nin son çizgi filmi yine büyülü bir dünyaya götürüyor bizi...
Aşkını sessizce yaşayan; küçücük bedeninde büyük bir kalp barındıran; cesaret, sabır, azim ve anlayışı öğrenirken olgunlaşan bir kızın hikayesi...
İzlemek isterseniz linki tıklayın:)

http://www.animecrazy.net/arrietty-watch/248593

Bir yılın ardından Assos....

2011-07-25T21:24:00.002+03:00

3 güne sığmayacak kadar yoğun bir kaçamakla, birinci yılımızı doldurduk:) Assos ve çevresi, muhteşem manzaralar, gün batımları ve nereye gidersek gidelim karşımıza çıkan güzel insanlar, hayvanlar ve tabiat ana sayesinde gözkamaştırırken, tepenin sonundaki Athena tapınağında yeninden kutsanıp döndük yuvaya....

Bekliyorum

2011-07-22T09:59:00.002+03:00

Bekliyorum.
Etrafımda olan bitene müdahele etmeden bekliyorum.
Sessiz ve meraksız,
Sakin ve pervasız
Durup beklemeyi
Öğretti bu hayat bana.
Sıkılmak şöyle dursun,
Kendimi köklerini derine salmış
Bir ağaç gibi hissediyorum
Bekliyorum.
Neyi beklediğimin bir önemi olmadan.
Hayatın bana sunduklarını izlemek için
Bekliyorum.
Bekleyişimdeki sessizlikte büyüyor gökyüzüne uzanan kollarım.
Ve binbir boyut aşarak dokunuyor uzaklara.
Bekliyorum, harektesizce, öylesine var olurcasına
Gitmek için değil, durmak için ve
Kendimde son bulmak için
Bekliyorum.

Yeni keşfettiğim genç bir fotoğrafçı....

2011-07-06T19:10:00.001+03:00

Hayran kalmamak elde değil...
http://www.serkangunes.com/

Halil Cibran'dan...

2011-07-05T16:39:00.003+03:00

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.
Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır.
Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil.
Çünkü ruhlar yarındadır,
Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz.
Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları
Kendiniz gibi olmaya zorlamayın.
Çünkü hayat geriye dönmez, dünle de bir alışverişi yoktur.
Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar.
Okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür
Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar.
Okçunun önünde kıvançla eğilin
Çünkü okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar
Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever.
Halil Cibran

Resim: Bryce Brown, 2007

Komik ve spontan bir öğle arası:)

2011-07-05T15:10:00.001+03:00

Bugün "hadi" dedik iş arkadaşlarımla, "öğle arası Güzelbahçeye gidip balık ekmek yiyelim!" Atladık arabaya doğru bizim eve yakın salaş balıkçıya. Deniz kenarında plastik beyaz masalara oturduk, ekmek arası balık ve şalgam sularını söyledik, afiyetle yerken bizim yörenin meşhur rüzgarı başladı. Püfür püfür, üfür üfür eserken paat diye benim şalgamın şişesini devirdi, açık renk pantalonumun üstüne döktü! Pantalon oldu sana kasap önlüğü:) Neyse ki eve çok uzak değildik, hep beraber bizim eve gidildi, arkadaşlar kedi severken ben üzerimi değiştirdim, pantalonu makineye attım, biraz sohbetten sonra arabada şen şakrak şarkı söylereyek okula geri döndük. Komik bir öğle arasıydı:)Sürreel ve tutarsız:)Bunu niye yazdın derseniz, günün sözü ile bağdaştı da ondan:

Kararlarla yaşayan kişi asla özgür olamaz. Her zaman geçmişle sınırlandırılmıştır çünkü karar geçmişte alınmıştır. Gelecek için karar alamazsın çünkü gelecek bilinemez ve karar ne olursa olsun geçmişle sınırlandırılmıştır. Şimdide geçmişe bağımlı değilsindir. Yaşamak için özgür olursun. Bu sana olan her şeyi yaşamak, oynamak ve olmak anlamındadır. Bu, güvencesizliktir. Osho

Tarihe yolculuk

2011-07-01T15:17:00.001+03:00

Dün gece, Antik Efes'in antik tiyatrosunda, antik bir yunan oyunu izleme şansı bulduk.Inanılmaz büyülü bir atmosferde, sanki zaman yolculuğu yapıp binlerce yıl öncesinde yaşamış Sofokles'in "İz Sürücüler" oyununu, yunanlı bir tiyatro ekibininin, Anagnosis'in sahneleyişiyle izledik. Oyun, mitolojideki sayısız bilgelik mesajı içeren hikayelerden biriydi ama bu sefer hicivsel bir dille ve bilge tanrılarla dalga geçen bir tonla yazılmıştı. İşin güzel yanı o dönemin koşulları ile sahneye konulmuştu..sanki o dönemdeki izleyici ne izlediyse biz de onu izledik hissini iyi veriyordu...Bizimle beraber en üst basamakta oturup oyunu baştan sona izleyen bir sokak köpeği, dikkatimizi çekti. Oyun bitince o da bizimle beraber çekip gitti:)

Sakinliğin içinden

2011-06-22T09:16:00.002+03:00

Mezuniyet sergileri ve notların teslim edilmesi derken, bir dönem daha bitti. Bu sabah erkenden geldiğim ofisimde sabahın ılık rüzgarı içeri girdi. Binada henüz kimse yok. Ben de yalnızlığın tadını çıkarıyorum, Armand Amar müzikleri eşliğinde. Birkaç gündür kendime daha çok vakit ayırabilmenin sevincinde, eskiden beri buraya yazdıklarıma bakıyorum. Ne çok anıyı kaydetmişim bu bloğa. Tatlı ve acıyı harmanlayıp içimdeki süzgeçten geçirip, özüme öğrettiklerini yazmışım. Ne çok insanla tanışmış ve birbirimize iz bırakmışız. Kaç kere kendimin dışındaki bir güç eşlik etmiş yazdıklarıma. Hayat beni nerelerden nerelere sürüklemiş, hiç ummadığım anlarda ve kediler hep eşlik etmiş tüm zamanlarıma...

Arada tüm blog yazarlarının durup kendi sayfalarına bakmasını öneririm. Hayrete düşebilir, geçmişte yazdığınız bir sözün bugüne etkisini görebilir, hiç değişmeyen özünüzü daha iyi farkedebilir ve önemlisi de herşeyin kendi yaratımınızdan ibaret olduğunu idrak edebilirsiniz.

Resim: Juli Cady Ryan

Kedi demişken...

2011-06-20T14:16:00.001+03:00

Epeydir aklımda bu sevimli kediyi sizlerle tanıştırmak vardı. İsmi Pallas Kedisi. Tibet'ten Sibirya'ya kadar uzanan bölgedeki çöllerde, kayalık ve dağlık yerlerde yaşar. Bir evcil kedi iriliğindedir. Yumuşak postu, soluk gri ya da açık kahverengidir. Kuyruğunun ucu ise halkalıdır. Yavruyken yüzündeki büyük insan ifadesi daha belirgindir. Ben kendisiyle "Kedici Dergisi" sayesinde tanıştım ve hayran kaldım...

Kayıtsızca

2011-06-12T19:05:00.000+03:00

Günbatımına çok az kala, hala güneşli ama serin bir hava altında, Zümrüt ile yeşil şezlongumuzda, gözlerimizi kapadık zamana. Herşey durdu içimizde. Dışımızdakiler yok oldu. O kendi zihnine ben de kendiminkine çekildik sessizce. Sakinliği davet ettik nefesimizden içeri. Bir pazar gününe yakışırcasına, sessiz ve kıpırtısız, varolduk beraberce. Etrafımızdaki tüm telaş, merak ve korkuları attık yaklaşan gecenin çukuruna. Ve ben, Zümrüt'ün bilişini izledim kendimce. Dedi ki: Zaman gelecek, dünya denen gezegenin üstünde daha nice dönüm nokaları yaşanacak elbet...zaman gelecek, hepsinin ne kadar geçici, ve sonsuzluğun içinde ne kadar minik olduğunu kavrayacağız belki...

Biz bu günü sadece var olmak için seçtik, bir ağaç gibi, kayıtsız, bütün ve çıplak...

Death in photography

2011-06-08T10:13:00.003+03:00

Death is no more than passing from one room into another. But there’s a difference for me, you know. Because in that other room I shall be able to see.

Helen Keller (Darkness and Light: Death&Beauty in photography)

Son zamanlarda etkilendiğim bir konu, fotoğraf ve ölüm. Bu konu üzerine araştırırken, karşıma çıkan bir cümleyi paylaşamadan edemedim....

Teos/Sığacık2

2011-05-29T15:40:00.006+03:00

Dönüp dolaşıp aynı yere gidiyoruz...nedeni bilinmez insan aklımızla, ama her seferinde bir başka etkileniyoruz....

Gökkuşağı

2011-05-28T19:47:00.008+03:00

Güneş ve yağmur karışımı bir gökkuşağının altında oturmuş,
eskilerin tozunu alıyorum.
Çalışma odamda, niye sakladığımı unuttuğum ıvır zıvırları düzenlerken
sadece kütüphanemin raflarına değil,
beynimin kıvrımlarına da ağır yük yapan
geçmişten bugüne birikmişleri temizliyorum.
Saygıyla önlerinde eğilip, çoşkuyla atıyorum hepsini.
Kimisi gülümsetiyor, kimisi hüzünlendiriyor,
ve hepsi onları yaşadığım andaki hisleri yeninden yaşatıyor bana.
Ama ben, eninde sonunda geri dönüyorum ana,
dönecek yerim yok ki başka:)

Bugün İzmir kararsız, güneş mi? yağmur mu?, arasında.
Her kararsızlığın bir sürprizi var sa,
bugünün ki de kendimle kalmak başbaşa.
Feridyenim kendi odasında çalışmakta,
arada bir yanıma gelip bana sarılmakta.
Ben ise çoktan dalmışım içimdeki semaya
bizi buluşturan Frida Kahlo'nun müzikleri eşliğinde
bakıyorum 3 sene önce başlayıp, henüz bitirmediğim akrilik bir tabloya.
Bitirmek yarına nasip olsun diyor içimden bir ses,
ve ben 3 sayısını niye bu kadar sevdiğimi merak ederken,
odamda yanan 3 mum anında gözkırpıyor bana...

2011-05-24T14:48:00.001+03:00

Viliam from veronika obertova on Vimeo.

Yaşamın şu minik sürprizlerine bayılıyorum!

2011-05-12T13:31:00.000+03:00

Bir arkadaşım az önce göndermiş bunu, ki benzer bir düşünce ile güne başlamıştım ben de:)

Kişinin değeri nedir?

Aradığı şeydir!

Eğer sen, can konağını arıyorsan, bil ki sen cansın.
Eğer bir lokma ekmek peşinde koşuyorsan, sen bir ekmeksin.

Bu gizli, bu nükteli sözün manasına akıl erdirirsen, anlarsın ki
Aradığın ancak sensin, sen.

Madendeki inciyi aradıkça madensin.
Ekmek lokmasına heves ettikçe ekmeksin.
Şu kapalı sözü anlarsan, anlarsın her şeyi;
Neyi arıyorsun, sen osun.

Senin canın içinde bir can var, o canı ara!
Beden dağının içinde mücevher var, o mücevherin madenini ara!
A yürüyüp giden sufi, gücün yeterse ara;
Ama dışarıda değil, aradığını kendinde ara

Mevlana

The Cat Returns

2011-05-03T10:38:00.001+03:00

...

2011-05-03T00:11:00.002+03:00

hayatımdaki tüm anlamları bıraktım derenin kenarına

ki su alıp götürsün benden uzağa...

götürdüğü yerde derenin kendisi oldum

ki yontulsun içimdeki çakıl taşları,

nedenini bilmeden ve bilmek istemeden

sessizliğin içine gömülür oldum

ki duyabilsin en uzağımdaki,

beni benden alıkoyanı...

özlem giderme:)

2011-04-25T11:49:00.017+03:00

23 Nisanı kendimize bayram ilan edip, özlediğimiz dostları ziyaret ettik. Doğal Yaşam Parkı her ne kadar tam doğal sayılmasa da, keyifleri yerindeydi eski dostlarımızın:) Özellikle yeni doğmuş "İzmir" fili görmek pek keyif verdi... çoluk çocuk ve biz, güneşli bayramın tadını çıkardık bir nevi:)

Ke(n)di gibi...

2011-04-19T09:39:00.006+03:00

Bazen bir kedi gibi tasasız var olmak isterim.
Sakin ama dikkatli.
Atik ama stressiz.
Anda kalırken kendi gibi,
kedi gibi.
Bazen bir kedi gibi uyanık uykulara dalmak isterim.
İçe dönük ve geleceksiz.
Bilinçli ama bilgisiz.
An'a uyanmaya hazır.
Kendim gibi,
kedi gibi.

Antalya'dan kısa kısa

2011-04-11T09:43:00.009+03:00

Yıllardır uğramadığım bir kent Antalya. Bu sefer bambaşka gözlerle bakabilme fırsatı verdi bu kente, katıldığımız Antalya Fuarı. Kale içinde kaldığımız için geçmişe bir yolculuk yaptık bir nevi. Fuar alanı ise yeşil bir parkın ortasındaki sürprizlerle dolu bir mekandı. Özellikle de kimin yaptığı bilinmeyen ve film festivaline öykünen muhteşem metalik heykellere bayıldım. Hızlı geçen bir yolculuğun ardından işte gözüme takılanlar:)

Dante Bucci - Evolution

2011-03-31T17:06:00.000+03:00

The Place Promised in Our Early Days: Paralel evrenler üzerine muhteşem bir deneme

2011-03-18T19:00:00.001+02:00

Tren yolculuğu...

2011-03-14T16:13:00.006+02:00

"Doğduğumuz andan ölene kadar hayatımız sürekli bir yolculuktur. Manzara değişir, insanlar değişir, ihtiyaçlar değişir ama tren hep ileri gider. Hayar bir trendir, tren istasyonu değil...
Dünya aynı anda hem yaratılmakta hem de yok olmaktadır. Bir vakitler karşılaşmış olduğun insanlar yeniden zuhur edecek, gitmesine göz yumdukların geri dönecektir." demiş P.Coelho son kitabı Elif'te.

Hayat denen yolculuktan zevk almak için onun sadece bir yolculuk olduğunu hatırlamamız yeterli belki de. Şu sıralar yeni görevler peşinde koştururken ve zihnim durup kendine odaklanmayı özlerken, bu satırları okumuş olmam kendi hayat trenimin penceresinden farklı gözlerle bakmaya itti beni. Ve yolculuğun sadece kendimden kendime olduğunu hatırlattı bir kez daha.

Cunda, Ayvalık, Kedişler, Köpişler ve diğerleri...

2011-03-08T09:25:00.029+02:00

Cunda'daki sevimli antikacı

Kaldığımız butik otelin diğer binasının önündeki dökme küp

ve muhteşem tavan süslemesi

Akşam öylesine konuk olduğumuz minik şarap evi ve şöminesi

Meşhur cunda kasabı köpişi

Otelimizin avlusundaki Yaman ve Misket

Ayvalık'taki gizli bir bahçe

ve sokaklarda bize poz verenler

Ayvalık sokaklarında bir film seti ve tarihe yolculuk

Geçtiğimiz haftasonu bir grup arkadaşımızla Ayvalık ve Cunda gezisi yaptık. Her köşesinde garip bir sakinlik ve hatta zamanın durma hissi hakimdi. Başka bir boyuta gidip gelmişcesine, "an" da kalabilmenin keyfini çıkardık. İşte o anlardan gözüme çarpanlar....

5 cm per second

2011-03-01T14:32:00.008+02:00

Geçtiğimiz haftasonu İzmir'in ender festivalleri arasında yer alan Japon filmleri festivali gerçekleşti. Ben de sayesinde muhteşem görselliklerle dolu bu filmle karşılaşmış oldum.

Kiraz çiçekleri, ağaç dalından dökülürken saniyede 5 cm olacak şekilde yere düşerlermiş. Bundan yola çıkarak sevgi ve mesafeler üzerine sessiz ve büyüleyici bir film yapmış, Makoto Shinkai. Hem gerçekçi, hem duygusal hem de felsefi boyutların görselikte birleştiği bir yapıt. Tekrar tekrar izlenebilir, japonca öğrenmek için de ideal:)

Dost dostun ay(na/nı)sıdır

2011-02-18T10:56:00.011+02:00

Serdar Özkan'ı daha önce okumamıştım. "Kayıp Gül"'ün çok sattığını duymuş ama almamıştım. Geçenlerde benim için çok değerli bir dostum için kitapçıdan bir dergi seçerken gözüme ilişti "Hayatın Işıkları Yanınca" adlı kitabı. Hiç duraksamadan gittim, seçtim ve aldım iki tane, nedenini bilmeden. Ve su gibi akan bir dilde yazılmış içindeki yolculuğa bıraktım kendimi, hemen bitmesin diye yavaş okumaya gayret ederken.

Romanda, kendine "arkadaş" arayan Ömer isimli bir çocuğun hikayesi var. Ömer şöyle diyor kitabın bir yerdinde: "Benim için arkadaş içimdekini bilen demek". "Arkadaşlık ise iki çocuğun bir çocuk olması".

İçimizdekini biz bilmeden bilen, bildiği için de bizi anlayan birine ihtiyaç duyuyoruz hepimiz. Çünkü ancak o kişi bizi yargılamadan, olduğu gibi kabul edebilir diye düşünüyoruz belki de. Ya da bizi zaten bildiği için ona hiçbir açıklama gereği duymayacağız diye düşünüp rahatlamak istiyoruz. Ve böylece, içimizle "bir" olanı arayıp duruyor, bulamayınca da özlemini çekiyoruz.

İçimizdekini dışarda aramak bizim kaderimiz. Ya da alışkanlığımız. Bize biz kadar yakın birini bulma arzumuz belki de kendimize yakın olmayı unuttuğumuzdan. Oysa içimizde olup biteni ne kadar tanıyoruz ki? Bir başkası bizi bizim yerimize bilsin isteyişimiz bu yüzden olmasın sakın?

Yine de bazen, bazı özel insanlarla aramızda bir ağ, bir yakınlık ve hatta bilindiklik hissi oluyor. Onların bizi anladığını ve bizim de onları anladığını kalbimiz biliyor. İşte böyle kişilerle karşılaşınca büyük bir huzur, sevinç ve mutluluk hissi yaşıyoruz içimizde. Bazen konuşmak bile istemiyoruz. Sadece varlıkları yetiyor.

Hayatınızda böyle yakın hissettiğiniz kişilerle daha sık karşılaşmanız dileğiyle, bu yazıyı bana ayna olan tüm dostlarıma ithaf ediyorum.

Sevgimle

Resim: Escher/ Peeled Faces

Gino Ceccarelli Bardales

2011-02-11T15:00:00.008+02:00

Bir kara kedinin bana bugünki armağanı, Peru'lu bu sanatçı ile tanıştırmak oldu.
Amazon kadınları, büyü ve mitolojilerin pırıtılı diyarından içgüdüsel bir dokunuş...
Sevgiyle...

Frida ve diğerleri...

2011-02-06T13:24:00.023+02:00

İstanbul bizi sevgililer ayında çağırdı ve sürprizlerle dolu bir macera yaşattı. İlk hedefimiz Frida Kahlo'nun sergisiydi. Bütün eserleri olmamasına rağmen gördüklerimiz hayranlığımızı arttırdı. En sevdiğim tablosuyla ("Evreni kucaklayan aşk, toprak ben Diego ve Senyor Xoloti") bizi sessiz bıraktı.

Kaldığımız yer, Babaannemin ve dedemin doğup büyüdüğü mekanlardaydı. Atalarımın izinde, Sarıyer ve çevresinden gözüme yansıyanlar yeniyle eskinin kavuşumundaki "an"dı.

Çocukluğumun yaz aylarını geçirdiğim konağın, rengi değişse de hala aynı kokusuyla karşımdaydı.

Gitmeyi planlamadığımız mekanlar ve sergiler de bize ayrıca sunulan bir armağandı.

Türk Sineması Müzesi

Ve ucu ucuna yetişdiğimiz "Body Worlds" sergisi gibi.

Ama en güzeli, İstanbul'un taşkın ve yaşlı ruhunu hissedebileceğimiz kaçamak anlardı. Enerjisi ve zenginliğiyle, bizi hiç bıkmadan kucakladı...ve katmanlarında büyülü bir yolculuğa çıkardı...

Yatmadan...

2011-02-01T00:01:00.002+02:00

Bedenimin altında yatan katmansız şeyin dışavurumu,

tasvirsiz bir andan başkası değildi.

Eskisi gibi sözlükleri ard arda sıralamamak,

tek bir sözcükle herşeyi anlatabilmekti.

Tıpkı "insan" gibi,

yani anda varolan katmansız şeyin dış kabuğu gibi,

Tek bir söz

Tek bir ses

Tek bir renk

bütünü barındırmaya yeterdi.

Teos/Sığacık

2011-01-31T21:42:00.025+02:00

Bazen nedensizce ve gizlice bir mekan sizi çağırır eteklerine...Geçtiğimiz pazar Güzelbahçe'ye 20 km uzaklıkta olan ve bize bu kadar yakın olmasına karşın daha önce hiç gitmediğimiz bir şehriciğe uzandı yolumuz. Öylesine çıktık yola, ne bulacağımızı bilmeden. Meğer koskoca bir antik kentin eteklerine kurulmuş sevimli bir kasaba bekliyormuş bizi. Zeytinliklerin arsasına gizlenmiş Teos, Ionya'nın en önemli kentlerindenmiş de haberimiz yokmuş. Maalesef, çok az kalıntı yeryüzüne çıkarılabilmiş. Gerisi yüzlerce yıllık zeytin ağaçlarının altında gizli bir hazineymiş. Doğası bahara hazırlık yapan Sığacık ve çevresi ise, insanın sığınası gelen sevimli bir liman kasabası. Osmanlı döneminden kalma bir kalenin surlarının içindeki eski evler ve minyatür pazarı ile, Ionya'yı Ionya yapan Dionysos'un neşe dolu enerjisini hala taşımakta.

Fazla söze gerek yok, işte size birkaç esinti...

Sevgiyle...

Ólafur Arnalds

2011-01-18T22:36:00.001+02:00

Yeni tanıştığım bir müzisyen...

Amaçlarımız...

2011-01-17T13:32:00.003+02:00

"Şu anda ne yapıyorsan hayattaki amacın budur" diyordu okuduğum bir kitabın öylesinde açtığım bir sayfasında.

Gerçekten de bazen kendimizi hep gelecekteki bir amaca hizmet ederken buluyoruz. Andan öylesine kopuk ve öylesinde odaksız. Oysa belki de olmaya çalıştırdığımız bir amaç peşinde koşmak yerine, sadece şu anda ne yapıyorsak ona verebilsek kendimizi, koşulsuz ve kurgusuz. Peşinde koşulacak bir amaç olmadığını idrak edebilsek ve herşeyin içindeki "an" da kalabilsek...işte o zaman özgürleşiriz belki de kendimizden....

Mutlu Yıllar!

2010-12-31T12:39:00.003+02:00

Deniz fenerlerini hep çok sevmişimdir. Gecenin karanlığında yol gösterirler, sakin duruşlarıyla.
Önümüzdeki yılın da, ruhsal yolculuğumuzu böyle aydınlatması dileğiyle, hepinize bol kahkahalı, yaşama sevinci dolu bir yıl dilerim!

Home - Armand Amar - Life I

2010-12-11T15:41:00.001+02:00

"Bir" gün işte...

2010-12-10T18:21:00.022+02:00

Genelde günlerimi anlatmayı çok sevmem. Akşamları eve gelince "nasıl geçti günün?" diye sorar eşim. Hemen bir cevap bulamam. Düşünmem ve sindirmem gerekir böyle bir soruyu. Doğru sözcükleri bulmak için susmam gerekir. Sabırsız olan eşimse bu sessizliğimi çok bekleyemez ve başlar kendi gününü anlatmaya. O zaman ben de, tek çocuk olarak geçirdiğim küçüklüğümden, ta bu zamana kadar taşıdığım bir alışkanlıkla, içimde tutmaya devam ederim günün bana kattıklarını. Annem ne çok kınardı eskiden herşeyi kendime saklayışımı. Şimdilerde ise alıştı, çünkü başka türlüsünü beceremediğimi sonunda anladı.

Ama bu sefer işte, yazasım geldi bir günün beni bana kavuşturuşunu. Bir yola çıktım dün. Gittim, gördüm, öğrendim. İçimde biriktirdim. Düşündüm ve hissettim. Tek bir çizgi üzerinde gittim ve geldim. Ama içimde zigzaglar çizdim. Dervişler gibi döndüm helezoni.

Sabah şiddeli bir yağmur eşlik etti evden çıkışıma. Göz gözü görmezcesine ağladı gökyüzü. Yollardaki arabalar tüm panikleriyle hızla giderken istikametlerine, ben yeşil ışıkta durdum, sırılsıklam olmuş bir kadın ve genç bir kıza yol vermek isteyişimde. Şaşkınlıkla baktılar gözlerimin içine. Benim olan yolu kararlı bir şekilde onlara verişime. Kahverengi-bej başörtüsünün altından, bilgece selam verdi yaşlıca olan kadın. Genç kız ise çoktan geçmişti nehrin ötesine.

İşte böyle başladı yolculuğum. Beklenmedik olmanın büyüsüyle. Kendimden öte ama yine de kendimle "bir" olan bir başkasını görüşümle. Gün içinde herşeyi ve herkesi böyle "görmeye" karar verdim. Tüm iş arkadaşlarımın burun kıvırdığı bir piyango çıkmıştı çünkü bugün. Ve bunu en güzel değerlendirmenin yolu, kendimden çıkıp dışarı, benden gayrı ama ayrı olmayanlara dokunabilmekti belki de. İzmir'e bir buçuk saat uzaklıktaki küçük bir ilçe'ye, Ödemiş'e, bölümümüzü tanımak ve kariyer günlerinde görev almak üzere ben seçilmiştim. Ne güzel bir fırsattı bu, bir yolun beni dönüştürebilmesi için. Kendi tekrarlarımdan kurtulup, anın içinde yeniden hayatı hissedebilmek için.

Böylece, diğer bölümlerden başka tanıdık yüzlerle doluştuk üniversitenin servisine. Yanıma düşen sessiz ve utangaç bir dostun iç güzelliğini kalbimde hissederek, daldım manzaranın içine. Şöförün hemen arkasındaki koltukta oturmuş, iki siluetin arasından akıp giden yolu, yani hayatın insan perdeleri arkasından oynayan filmini izliyordum şimdi. Yeşil tarlaların ve küf rengi zeytinliklerin arasında tek başına duran siyah bir korkuluk ilişti gözüme. Korkutmak şöyle dursun, kucak açmış selamıyordu evreni karamsar giysisiyle.

Asfaltın üzerinde, önümüzden koşturan sarı-turuncu sonbahar yaprakları, yeşil tarlalara kadar taşırdılar sabırsızlıklarını. Biliyordum ki, Ege'nin sonbaharı, insanı gibi fevri olur. Dikkat etmezsen kayar giderdi elinden. Ankara'nınki gibi kök salmazdı hüzünlere. Denizin rüzgarına karışıp göç etmeyi tercih ederdi başka memleketlere.

Havada uçuşan bir yaprak beni aldı götürdü küçük bir çocuğun "an" ına. Önümüzde yol alan arabanın camından, uzatmış ekmek tutan elini yağmura, toprak kokulu sosuna banarcasına, "bir" oluyordu rüzgarla. Bir yandan da belli ki yan tarafımızda otlayan ineklerle konuşuyor, belki de yemeğini sunuyordu onlara. Hiç kil rengi inek görmemiştim o güne kadar. Belki de öküzdüler. Ama kızılımsı toprakla "bir"diler. Yolun sağında kümelenmiş yaşlı çam ağaçlarıyla beraberdirler.

Çömlek kırmızısı toprakların arasından bir traktör dolusu yeşil ot geçti ansızın. Günün kontrastına kontrast katarcasına. Kimbilir hangi sebzeydi taşıdığı. Ispanak, turp otu ya da belki de en sevdiğim roka idi. Ama en önemlisi, sarı rengi sadece güneşte gören Egenin, bize zevkle sunduğu bir renk idi. Yolun sonunda, iyice acıkmış karnımızı ilçenin tek ünlü lokantası olan "Atom Lokantası"ında doyurduk. Bir lokanta için ne muhteşem bir isim. Atomlarımıza işleyen bir lezzet.

Yol ve yemek sohbetsizce geçti bitti hızlıca. Ama gözlerim, gördükleriye konuşmaya doyamamıştı, okula vardığında. Burada bambaşka bir dünya bekliyordu bizi. Cıvıl cıvıl lise öğrencileri, kıpraşıp şakalaşarak bekliyorlardı kapıda dizi dizi. Böylece, sadece bana ayrılmış yuvarlak bir masada oturdum ve bekledim şövalyelerimi. Yavaş yavaş yanaşmaya başladı çekingenliğini yenmiş kimileri. Ve işte başladı bir umut, bir merak, biraz da iletişim kurabilmenin sevinci. Gencecik ruhlar çekingenliklerinden kurtulup içlerini dökmeye başladılar bana. "Biz" dedi bir tanesi, "Daha çok genciz, ne istediğimizi, nasıl bir meslek seçeceğimizi bilmiyoruz. Okuyoruz ama neyi sevdiğimizi, ne yapamak istediğimizi bilmeden". İçim acıdı bu duruma. Toplumumuzda, hiçbir secenek bırakmadan, kendini bilme ve öğrenme özgürlünü ve fırsatını vermeden yetiştiriyoruz çocuklarımızı. Bir arkadaşımın anlatığı gerçek bir hikaye geliyor aklıma. Avrupa'da şu anda ismini hatırlayamadığım bir şehirde, çocukların, daha ana okulundayken neye ilgisi ve yönelimi olduğunu tespit ediyorlar ve ona göre yönlendiriyorlarmış. Daha ilk günden bir sürü farklı enstrumanın olduğu, müzik aletlerinden tutun, resim, spor daha aklınıza gelebilecek her türlü farklı uğraşa ait objelerle dolu bir salona salıverip çocukları, hangisinin hangi oyuncağa ilgisi olduğunu gözlemleyip, ona göre sınıflara ayırıyorlarmış. Biz ise zorla belli kalıplara, zorla belli uğraşalara yöneltip, istemediği şeyleri gençlere zorla öğretme eğilimindeyiz . Bütün bunların altında yatan çocuklarımızın işsiz kalma , bir yere sap olamama, dünya çarkının içindeki oyunda kötü bir role sahip olma korkusu belki de. Bir de "büyüklerin" çocukları için herşeyi onlardan daha iyi bildiği inancı, "ataerkil" toplumlarda, yani yaşlıların hayat basamağındakilerin en bilgesi olduğu inancı ile yoğrulmuş toplumlarda, daha da baskın. Böyle yaparak gençlerin ışığını söndürmeğe ne kadar da hevesliyiz....

Bu soruyla bana gelen gencecik ışıltılara şöyle dedim. "Bırakın onu bunun sesini. Kendinizi gözlemleyin. Hayatta nelerden hoşlanıp hoşlanmadığınızı öğrenmek için farklı durumlarda, farklı deneyimlerde neler hissettiğinize bir bakın. Hepimiz yeri geldiğinde boşluğa düşüyoruz. Ne istediğimizi bilemiyoruz. Ama mutlaka içimizdeki bir ses bize buraya ne için geldiğimizi fısıldar. Yeter ki onu dinlemesini bilelim. Belki de işe, ne istemediğimizi bularak başlayabiliriz."

Konuşmalar konuşmaları açtı böylece. Kimilerinin tasarıma şimdiden doğal bir ilgisi olduğu besbelli idi. Kendi öğrencilerimizin işlerinden oluşan kataloğu gösterdiğimde, yapılan işlerden etkilenen ve hatta eleştirenler oldu. Okulda kendi yaptığı "bilim" projelerinden tutkuyla bahsedenler. Fotoğraf çekmeyi çok seven ama bir fotoğraf makinasına sahip olamayanlar. İsteyen, hayal eden, heyecanlanan ama bir o kadar da istediklerini yapma fırsatı ve motivasyonu bulamamış olanlar. Korkuyla geri çekilenler. Özgürce konuşmuş olmanın mutluluğuyla masama tekrar tekrar gelenler.

Böylece sıra sıra genç "umut" geldi misafir oldu masama. Ben de elimden geldiğince bir kibrit daha yaktım, taze mumlarını canlı tutmaya. Umudun inanca, inancın eyleme ve eylemin de kendini gerçekleştirmeye yol açmasıydı dileğim. Akşama doğru sis bastıran bu küçük ilçeden, içimdeki dileğin sessizliğiyle çıkıp gittim.

Dönüş yolunda herkes yorulmuş, bırakıvermişti kendini uyku mahmurluğuna. Akşamları çevredeki fabrikalar yüzünden çok sis olurmuş bu mekanda. Bu yüzden kimse kimseyi göremez, arabalar sis lambasıyla gezermiş. Düşündüm bir an için. Sis de, gece de, hiç farketmediğimiz bir anda bastırıverir günün üstüne. Ortak özellikleri belki de herkesi ve herşeyi bir kılmasıdır. Detaylar gözükmez, insanlar evler ve ağaçlar siluete dönüşür. Farklılıklar görünmez olur. Belki bu yüzden geceleri daha hüzünlü, daha yalnız hisseder insan. İnsanın en çok arzu duyduğu şeydir, görünür olmak, duyulmak, dinlenmek ve anlaşılmak. Hepimiz evrenin bize tüm dikkatini sunmasına, bizi duymasına ve onaylamasına ihtiyac duyarız zaman zaman. Bunu sağlamanın yolu belki de arzuladığımız bu dikkati ve sevgiyi evrene geri vermekle başlar. Dinlenmediğimizi düşünüyorsak, belki de oturup dinlemeliyiz. Sadece insanları değil, herşeyi. Görünmediğimizi düşünüyorsak aralamalıyız bizi "diğer" lerinden ayıran sis perdesini. Daha önce hiç dikkat etmediğimiz şeylere verebilmeliyiz dikkatimizi. Ve hiç bıkmadan ve usanmadan merak edebilmeliyiz, küçük bir çocuk gibi, haylaz bir kedi gibi, ve yüzünü güneşe dönmüş bir çiçek gibi, hayatı ve içindekileri....

Yazar-Okur-Yazar-Kitap

2010-12-09T19:27:00.004+02:00

Elif Şafak'ın kitaplarının içine düştüm yine. Sanki görünmeyen bir el, beni hiç ummadığım bir anda itti yeninden tutkuyla okumaya. "Aşk" la bıraktığım yola, "Firarperest"le devam ediyorum şimdi. Sırada bekleyenler de var başucumda: ilk romanı "Pinhan", "Siyah Süt" ve "Baba ve Piç". Her seferinde hayret ve heyecanla, sanki kendim yazmışcasına okuyorum satırlarını. Bir yazarın dilini kendime bu kadar yakın hissetmemiştim son zamanlarda. En son Vladimir Nabokov'un "Bir Günbatımı Ayrıntıları" olmuştu vazgeçilmezlerim arasında. Ama Elif Şafak biraz daha başka. Anlatması zor. Sanırım kendisi de bu zorluğu fark etmiş ki şöyle yazmış satırlarında: Nasıl anlatsam aslolanın okur ve yazar arasında değil, okur ve kitap arasında kurulan bağ olduğunu? Nasıl anlatsam kitapların yazarlarına değil, aslında onları seven, anlayan ve sahiplenen okurlara ait olduğunu? Nasıl anlatsam benim baktığım yerden tek tek her okurun ayrı, ayrıcalıklı ve özel olduğunu?"

Ve böylece, anlatmış yazının özgürlüğünü. Sözcüklerin anlamlara hapsolmayı aslında hiç sevmediklerini. Her okurda farklı farklı biçimlere bürünerek sonsuz olabildiklerini. Ve bu ebediyetin içinde yeniden doğup yeniden ölmeyi göze aldıkları için, belki de örnek alınası bir varlığa sahip olduklarını...

"Roman sanatların en yalnızıdır" demiş Elif Şafak. Çünkü bilmiş, doğumun ve ölümün sadece yalnızlık içinde var olabileceğini.

Rüzgar'ın sözleri...

2010-12-02T11:39:00.004+02:00

Güneyden esen rüzgarlar
Günlerdir devam ederken
Aklıma gelen sorular zihnimde birikirken
Ve cevapları yavaş yavaş içimden dökülürken
Gözlemlediklerim şunlar:

Bazı rüzgarlar inatçıdır. Çünkü ağaçların ne kadar derinlere sarıldığını merak eder.
Bazı ağaçlar ise hem köklerini hem de gövdelerini esnek tutarak rüzgara boyun eğer.
Bunlarından biri Alaçatı yöresinde yetişen Katran Ardıçıdır. Biçimi kendiliğinden rüzgarla savrulmuş gibidir. Sanki olacaklara karşı yerini almış hazır beklemektedir.

Epeydir süren ve evimizi, bahçemizi ve içimizi test eden rüzgar hazretlerinin
Neden bu kadar ısrarcı olduğunu, Ardıç ile tanıştıktan sonra daha iyi anladım.
Duymakta direndiğimiz sözlerini şimdi daha iyi duydum:

"Hadi bak kendine" diyor, "Hayatında sağlam olan ne? Gitmesi gereken ne? Bırakmakta zorlandığın ne? ve Bırakmaman gereken? "
"Yeterince sarılıyor musun içine? Derinlerine kök salıyor musun bakalım?"
Hadi dur ve bak, sarsıldıkça verdiğin tepkiye,
Ruhun acıyla kırılıyor mu? Yoksa huzurla boyun mu eğiyor sadece kedilerin duyduğu sözlerime? Ve izin veriyor mu onu şekillendirmeme?

Hayatınızdan geçen tüm rüzgarların, sizleri bir Ardıç gibi sağlam ve bir Ardıç gibi özgür kılması dileğiyle...

Hurri&Şerri

2010-11-22T19:22:00.003+02:00

Ankara'da Kasım ayını yaşamak,

sonbaharın renklerini gözlerime çekmek,

alışılmadık güneşinde gezip dolaşmak

Anadolu'nun izlerinde...

işte bayramın bize hediyesi.

Yıllar önce gezdiğim Anadolu Medeniyetleri Müzesini

bu kez eşimle yeninden gezmek,

uygarlıklar arasında yolculuk etmek,

ilginç isimler öğrenmek...

işte "an"a bırakılmış bir güzergahın bize hediyesi.

Hititlerin baştanrısı Teşub'un kutsal boğaları

"Hurri" ile "Şerri"'nin bende kalan izleri

Gündüz ve Gece'nin, İyi ve Kötü'nün temsilleri

işte geçmişimizden şimdimize yansıyan kutsallığın izleri...

....

2010-11-15T10:00:00.006+02:00

Günlerin tanıdık gelgitlerine bilindik tepkileri verme

Dur.

Gözlemle sadece, sözsüzce.

Suskun ve sessiz arasındaki fark olmasını

Bil.

Konuşmasan da hiç, gülümse özgürce.

Elinden ne gelirse onu yap, ne eksik ne fazla

Ve ne yaşarsan yaşa, kendini yargılama.

Sadece yaşa ve

Geç.

Hayatın senin içinden geçişini

Seç.

çivit

2010-11-10T17:08:00.003+02:00

Kasım ayının ortasına doğru yol alıyoruz. Bir yöne doğru gittiğimizi zannedip aslında bilmediğimiz bir yönsüzlükte yürüyoruz. İşin hem gizemli ve zevkli kısmı bu. Hem de rahatsızlık verici kısmı, zira minik ama engin zihnimizin birşeyleri "bilmek" için bitmek tükenmeyen bir açlığı var.

Bu açlığa rağmen, erken kararmış çivit mavisi ve rüzgarlı bir gökyüzünün altında , cama yansıyan gece lambasının loş ışığında, kendimleyim. Diğer odalardaki arkadaşlar yavaş yavaş çıkıp evlerinin yoluna koyulurken, ben akşamı birkaç dakika daha uzatıp, yaşadığım günün izlerini yavaş yavaş içimdeki sessizliğe dönüştürüyorum. Sonsuz yollarda akıp giden arabaların arasına karışmadan önce, bir karınca gibi ezberlediğim ve benimsediğim yolumdan, şaşma egsersizleri yapmaktayım.
Dün öğredim ki karıncalar diğer arkadaşlarının bıraktığı kokuyu izleyerek kilometrelerce yol aşıp yuvalarına yiyecek götürürleşmiş. Onların yol bulma yöntemi koku. Bizimkisi zihin.
Belki de, biz de arada yolumuzu başka duyularımızla bulmayı denesek, bulunacak bir yol olmadığını keşfedeceğiz....

Evimizi istila eden, beni hem sevindirip hem rahatsız eden karınca sürüsüne itafen dökülmüş bir iç kırıntısı...

Doğanbey Köyü- Dilek Yarımadası Milli Parkı

2010-11-07T16:04:00.028+02:00

Doğa yine çağırdı bizi, ve biz de tabi ki gittik:)

Sonbahar'ın yaz güneşi ve eşsiz renkleri eşliğinde, bir tırmandık, bir indik:)

Elma

2010-10-28T17:03:00.005+03:00

Dayanamadım yine ve bir elmanın iki yarısını yakaladım yine, yine ve yine:)

"Her Çılgın Düşünce"

2010-10-28T13:39:00.006+03:00

Kelimelerle iç içeyim son zamanlarda. Bir kitap çevirisi teklifi üzerine, uzun zamandır ertelediğim yazınsal yanıma geri dönüyorum. Tam bir keşif, tam bir macera. Sözlüklerin içinde kaybolmak, sözcüklerin anlamlarla olan bağının arasındaki boşlukta durmak, zihnimin farkına varmak...

Tabi ki fotoğraf üzerine bir kitap, çevirmeye kalktığımız. Neyseki yalnız değilim. Bir dostla birlikte anlamlara yeniden anlam verme egzersizi yapacağız. Kitabın adı. "Each Wild İdea"

(Her Çılgın Düşünce?)

Akademik dili yoğun ve kıvrımlı olsa da, içeriği fotoğraf tarihi ve felsefesi üzerine odaklansa da,

bitirmek üzere olduğum "Var Olmanın Gücü" ile bazı paralellikler kuruyor olmam, algıda seçicilik mi yoksa?

Kimbilir...

Yine de tamamlayıcı bir egzersiz kalkıştığım.

Çayımı koydum, perdeyi araladım, manzarama yeniden bir göz attım.

Zihin dünyasının, sözcükler ve anlamlar dünyasının içindeki yolculuğuma başladım. Bu sefer gördüklerime inanarak ya da inanmayarak değil, onları oldukları gibi kabul ederek ve aynı zamanda yazarın özüne, ruhuna inmeye çalışarak...

Her çılgın düşünce, belki de beni çılgına döndürür umuduyla...

Var Olmanın Gücü

2010-10-19T10:27:00.005+03:00

Öyle bir yağmur yağdı ki dün gece, sanki gökyüzü içini kustu toprağa. Bereketi birikmiş mavilikten sonsuzluk indi aşağıya. Zümrüt ve Gece onlar için balkona kurduğumuz kulübede yarı ıslak, yarı kuru yan yana vakit geçirmek zorunda kaldılar. Belki de onlar için yeni bir yakınlık dönemi oldu bu durum. Bahçedeki bitkiler suya doydular ve sabırsızlıkla güneşi beklemeye başladılar. Ve muzip güneş bulutların arasından belirdi sabaha...Dışarıda ne oluyorsa içimizin bir yansıması gibi...bazı günler kasvetinden geçilmeyen ruhumuz, "ben"liğimiz yüzünden acı çekerken, hemen ardından içimizi sıcacık bir huzurun ve neşenin kaplaması ne kadar tanıdık....
Yağmurlu günleri çok severim. Toprağa sinen suyun kokusu, dışarda kopan fırtına ile evdeki loş sıcaklığın zıtlığı, hep hoşuma gider. Ama en çok da kitap okumayı severim penceremi çalan yaşam eşliğinde. Dün gece başladığım kitap, hem içimdeki hem dışımdaki fırtınaların bana armağanı:

Var Olmanın Gücü, Eckhart Tolle.

Benden de size armağan olması dileğiyle...

"an"lamak...

2010-10-16T15:54:00.003+03:00

Bugün, hayvanları neden bu kadar sevdiğimi, onlarla beraberken neden bu kadar mutlu ve sevgi dolu olduğumu anladım. Çünkü onlarlayken tümüyle anda kalabiliyorum.

Sabah kahvaltıdan sonra, yağmurun üstüne açan bir İzmir güneşini selamlamak üzere, aldım maviş şezlongumu ve attım kendimi minik bahçemize. Zümrüt hiç kaçırmadı bu anı ve hemen yanımda bitiverdi tabi. Oturdum ve Zümrüt'ü izlemeye, onunla "bir" olmaya başladım. Onunla birlikte doğanın her hareketini, her sesini, her kokusunu içimde duyumsadım. İster kendini bana okşatırken olsun, ister ansızın duyduğu bir sese kulak kabartmış, ister mahallede yeni boy göstermeye başlayan kısa tüylü erkek kediyi gözünü kırpmadan izlemiş, ya da herzaman büyük bir şevkle üstümüzden geçen saksağanlara heyecanla bakmış, Zümrüt hep andaydı. Andan başka bir yerde değildi. Olamazdı da. Onun zihninde bir geçmiş ve gelecek yoktu ki. O sadece VAR oluyordu. Hafızası vardı elbet. Beni tanıyor ve ona göre davranıyordu mesela. Belki rüyasında eski deneyimlerini görüyordu. Ama bu anılar onun anda olmasını engellemiyordu. O her saniyeye dikkatle yaklaşıyor, çevresinde olup bitenleri tümüyle yargısız, sorusuz sualsiz, analiz etmeden, olduğu gibi görebiliyor ve deneyimleyebiliyordu. Ben de bunu yapabilen varlıklarla beraber olunca daha çok anda kalabildiğimi fark ettim. Ve doğanın en güzel öğretmen olduğunu birkez daha anladım.

Bu cümleleri yazarken "an" sözcüğünün "ana" sözcüğü ile bir bağı olduğu gözüme çarptı. An da kalabilirsek eğer, o bizi kendi özümüze doğuran bir ana gibi oluyor sanırım...

Anla dolu güzel bir haftasonu dilerim herkese....

edtskiasvcjfdhfgawgaweuafşa

2010-10-15T22:20:00.003+03:00

düşüncelerim ben değilim. düşüncelerim beni benden alıkoyan gürültüler. kapılıp gitmeden düşüncelerime, bir saniye durup kafamdan geçen sözcük diziminin tüm harflerinin yerini değiştirdim, ve anlam bir anda yok oldu. anlamın yok olduğu yerde özüm içime doldu. varlığım ise biçimden özgür, şekilsiz olarak yeniden doğdu. ve böylece herşeyle "bir" oldu.

İşte sadece bu "bir" saniye, yaşamımdaki değişikliği aralayan kapı oldu. sonra içim yine düşüncelerle doldu, ama bu sefer, onlarla "bir" olmadığını bilerek...

bu yazıyı yazdığım anda, perdenin arkasına gizlenmiş büyük bir örümcek duvarın tepesine doğru yol aldı ve beni yukardan izlemeye daldı...

ve bildim ki evren yine mesajını yolladı, bana ise hayran olmak kaldı...

iyi geceler

2010-10-03T11:51:00.004+03:00

Şu anda başka bir alemde, zeytin ağaçlarının gölgesinde, dünyaya bakmaktasın

Ben ise güneşli evimizde , müzikleri çoşturan bir ruh halinde, sanal pencerelere bakmaktayım.

Ve aslında yeniden kendime bakmaktayım. Kendime bakarken aklımda sen, fark ediyorum ki, seninle "bir"likte olmak hayatımın en güzel seçimi, hayatı akışa bıraktığımda önümde açılan kapıdan içeri girmek, attığım en güzel adımmış. Ve yine anladım ki "aşk" olmak "dost" olmaktan geçermiş. Bunu bana hergün büyük bir şefkatle öğrettiğin için, her halimle beni kabullendiğin, sevdiğin, ve bu hayatta yeninden, yeninden, ve yeninden yanımda olduğun için, sonsuz teşekkürler sevgili "eş"'im....

Asla bir buluta, "Nereye gidiyorsun?" diye sorma. Kendisi de bilmez; onun bir adresi, bir kaderi yoktur. Rüzgar değişirse güneye giderken kuzeye doğru hareket etmeye başlar. Bulut rüzgara, "Bu tamamen mantıksız. Güneye gidiyorduk, şimdi kuzeye yöneliyoruz. Tüm bunların anlamı ne?" diye sormaz. Onun için güney, kuzey, doğu, batı hiç farketmez. Arzusuz, hedefsiz, ulaşılacak bir yer olmadan sadece rüzgarla hareket eder; o yalnızca yolculuktan keyif alır.

Osho

Yerdeniz/Earthsea

2010-09-25T15:20:00.006+03:00

'Söz sukutta

Işık karanlıkta

Yaşam ölürken bomboş gökyüzünde,
Uçarken parlar atmaca."

(Ea'nın Yaratılışı)

Miyazaki'nin çizgi filmleri bana hep huzur vermiştir. Beni, hiç bitmesini istemediğim dünyaların içine çekerken, hep ihtiyacım olan mesajlar vermiştir.

Dün evde Feridyenimi beklerken yine izledim arşivimden bir Miyazaki, gerçi bunu oğul Miyazaki yönetmiş ve pek de anlamlı olmuş...

Amerikalı yazar Ursula Le Guin'nin "Yerdeniz" serisinin bir yorumu olan bu filmde, ölüm ve yaşam arasındaki kapıda durup kendinize bir yolculuk yapabilirsiniz...

Şuraya bir gözatın:)

http://direkizle.net/yerdeniz-oykuleri-–-tales-from-earthsea-turkce-dublaj.html

Cunda-Ayvalık-Bergama

2010-09-20T18:05:00.045+03:00

Ege Bölgesinde yaşadığım için ne kadar şanslı ve mutlu olduğumu bu haftasonu yaptığımız doğumgünü kaçamağı ile birkez daha anladım..Fazla söze gerek yok işte fotolar:)

kedi halleri

2010-09-17T22:35:00.023+03:00

Zümrüt'ün halleri ve evimizden gördükleri...

Günaydın:)

2010-09-17T07:58:00.004+03:00

Bu sabah güneş, karşımızda sabırla duran iki minik dağın üzerindeki bulutların arkasına gizlenmişti. Öyle ki, her sabah beni sıcacık uyandırıken, bu sabah yokluğunu hissettirdi. Neyse ki uykusu fazla sürmedi de yeninden çıktı günyüzüne. Ben de bitmeyen rüyalarımdan uyanıp, döndüm dünya alemine.

Cornflakes ve kavun karışımı kahvaltımı koydum masaya, açtım baktım sanal dünyanın pencerelerine. Sonra birden bir ses titredi kulağımın dibinde, bir de duydum ki, saksağanın biri konuk olmuş bahçeme. Çepeçevre dolandı durdu yeni sulanmış bahçede, içimden diledim Zümrüt'e yem olmasın diye.

İşte böyle konuk oldu varlığı köşeme, verdiği sabah mesajı "Günaydın" olsun herkese:)

Hadi bakalım:)

2010-09-06T11:33:00.004+03:00

Eskiden yaptığım bir kişilik testini tekrardan yaptım bugün. Sonuç yine aynı çıktı:)

INFJ DANIŞMANLAR (toplumun yaklaşık %1i)

Olasılıklara odaklı, manevi değerlere düşkün , hemen kestirip atan, kişilerin insani potansiyellerini kazanmalarını kendine dert edinen, başkalarının feraha çıkması için olağanüstü katkılarda bulunan, arkadaşlarına kişilik gelişimi konusunda rehberlik yapmaktan hoşlanan, özel hayatlarını sakınan, hisleri çok keskin, anlaşılması zor, olağanüstü zengin iç dünyası olan. Güvenmedikleri kimselere tepkilerini göstermek istemeyen, kişisel bütünlülüklerine önem veren, akıl okuyacak, duru görü olabilecek kadar başkalarını hisseden, başkalarının hislerinin içine işleme gücü olan, normal dışı sezgilere sahip, şiirsel ve mistik, yazın alanında iyi, metafor kullanmakta başarılı, problem çözmeyi seven.

Zümrüt&Gece

2010-08-15T11:14:00.006+03:00

Zümrüt ve Gece, evimizin koruyucu melekleri, birbirini seven iki zıt kişilik, hem yumuşak, hem gizemli iki "aşk"...

"Bir"ey

2010-08-06T15:25:00.005+03:00

Son günlerde Toplum ve Birey arasındaki ilişkiyi düşünmekteyim. Bitirmek üzere olduğum kitabın (Tanrılar Okulu) bir paragrafında şunlar yazıyor: "Kitle bir hayalettir; tekil ve çoğul olan her şeyden etkilenen bir mekanizmadır, inancı yoktur. Tek bildiği, her şeyi yerle bir etmektir. Bu kalabalıkların asıl rolüdür. Yalnızca bütünlük ve irade sahibi olan kişiler düşleyebilir ve imkansızı gerçek haline getirebilirler."

"Bir"ey olmak, kendi içinde "Bir" olmadan olmuyor. Ne zaman dış seslerin boyunduruna girsen, içindeki Bir, Birçok oluyor. İnsanın kendini bulması, kendi özgünlüğünü yaşaması için ilginç bir denge gerekli. Topluma karşı çıkmadan, onunla savaşmadan, (ki böyle olunca insan kendi dengesini yitiriyor) kendini yaşaması ve gerçekleştirmesi için ne yapması lazım? Kendine olan güvenini, özsaygısını ve sevgisini yitirmeden ve iradesini kullanarak, sabır ve azimle kendi yoluna gidebilmesi için, nereden başlamalı?

Cevabı zamanı gelince gelir:)

Karadeniz, Yente Yaylası ve diğerleri...

2010-08-03T11:04:00.114+03:00

Büyülü ve hızlı geçen bir 25 Temmuz'un ardından balayı için seçtiğimiz Karadeniz yaylaları, bize yepyeni bir dünyanın kapılarını açtı...Doğayı ölesiye seven bizler için sanki "Cennet" gezegenine yapılan sonsuz bir yolculuktu Karadeniz yolculuğumuz. O kadar çok güzel "an" vardı ki, aralarından seçip sizlerle paylaşmak biraz zor oldu:)
 Sevgili Hasan'ın bizim için tasarladığı t-shirtlerimizle yola koyulduk ve ilk durağımız olan Trabzon Teknik Üniversitesinin dinlenme tesislerindeki müthiş bitki örtüsüne hayran kaldık.

Bir gece konakladığımız bu bakımlı tesisten ayrılırken, bizleri bekleyen muhteşem doğanın sadece başlangıcını görebilmiştik. Araba kiralayarak ikinci durağımız olan Sümela Manastırına doğru yola koyulduk. Bir süre sonra araba yolu tükendi, biz de eski rahip ve rahibelerin yolundan manastırın kurulu olduğu kayalığa doğru yayan tırmanışa geçtik.

Yolda giderken bizi bekleyen sürprizleri de es geçmedik.

Kayaların içindeki heybetli manastırın enerjisi çok yoğun hissediliyordu. Yeşilliklerle kaplı dağlara bakan minik pencerelerden kimbilir kimler bakmıştı...

Oyukların içindeki duvar resimleri, yıpranmış olmalarına rağmen, hala büyülü bir etkiye sahipti.

Tüm sıcağa rağmen dönüş yolu boyunca hiç eksilmeyen akarsular bizi ferahlatıyor ve onları hep takip etmemizi söylüyorlardı. Biz de öyle yaptık:)

Sümela manastırından Uzungöl istikametine doğru yol alırken ve gittikçe yükselmeye başladığımızda, bitki örtüsü de daha bir çoşkulu hale geliyordu. Uzun bir araba yolculuğundan sonra, Uzungöl'ün 7km yukarısında, yaklaşık 2000 m yükseklikteki, Yente yaylasındaki otelimize geldik. Bundan sonrası artık hep tepelerde, bol oksijen, güleryüzlü insanlar, ve muhteşem bir doğanın içinde geçecekti.

Artık Uzungöl'ü bile tepeden izleyecektik.

Sabah güneşiyle doğayı selamlayacak,

hem sık ormanların içinde,

hem de yükseklerdeki bulutların üstünde yol alacaktık.

Hatta otelimizin kırmızı çatısına bile tepelerden bakacaktık.

Gezilerimiz esnasında güler yüzlü dostlar da bize eşlik edecek, ve sadece birbirimizin fotoğrafını çekmemize engel olacaklardı:)

Böylece hergün başka bir yayla, başka bir tepeyi ziyaret ettik.

2000 m. den sonra ağaçlık alanlar yerini özgür steplere bırakırken, biz de yeni bir doğanın,

ve yeni dostların tadını çıkardık.

Bazı günler yine aşağılara indik.

Sürekli akan sularda serinlerdik.

Sonra yeniden başka tepelere,

başka köylere gittik. En sonunda,

2500 metrenin üzerindeki Yedi Göller adıyla anılan, ve birbirinden sevimli krater göllerinden oluşan mekana ulaştık. Heyecanımız yüzünden yanımıza yiyecek almadığımız için açlıktan bayılmak üzereydik, neyseki gölün yanında kamp kuran dostlar bize yiyeceklerini sundu.

7 gölden sadece ikisini ziyaret edebildik. Sanki başka bir gezegen yüzeyi gibi, sakin ve ıssız bu yükseklerde, su bulmak ilginç ve güzel bir histi.

Zümrüt

2010-07-15T09:41:00.004+03:00

Dün akşam okuldan iki arkadaşımız bize çaya geleceklerdi. Yeni evimizin ilk ziyaretçilerini beklerken bahçede ucu sıcaktan genleşen hortumu fıskıyesine takmak üzere oturdum. Bir süre sonra bir de baktım bir kedi bana doğru geliyor. Sevimli mi sevimli, yumoş ve çok cana yakın bir tekir kız. Kedi delisi olarak evde sürekli bulundurduğum kedi mamasından ikram ettim kendisine. Pek mest oldu. Nereye gitsem beni takip ediyor, bacaklarıma sürtünüp miyavlıyor, yerde yuvarlanıp göbeğini sevdiriyordu. Böylece, ön verandamızda yan yana oturup beraber beklemeye başladık misafirlerimizi. Zeynep ve Cengiz geldiklerinde "aaa kedi mi aldın" dediler bana. "Bu kedi az önce geldi ve gitmedi" dedim.
Vaktiyle Safo adlı kedilerine baktığımız ve en az bizim kadar hayvan delisi hatta koruyucu melekleri olan arkadaşlarım, "Sanki yıllardır seninle yaşıyormuş gibi davranıyor bu kedi" dediler bana. Ferit geldiğinde ona da çok sıcak davrandı, kendini uzun uzun sevdirdi. Bütün akşamı hep beraber geçirdik. "Bu kedi artık sizin oldu sanırım" diyerek muzipçe gülümsedi Zeynep. "Eminim sizin yüzünüzdendir, hayvan melekleri olarak, buraya gelirken onu siz çağırdınız değil mi" diye söylendim gülümseyerek. Zeynep ve Cengiz'in kendi mahallelerinde ne kadar çok yardıma muhtaç ve sakat hayvanı iyileştirdiklerini, ve bu durumda olan hayvanların, onları bir şekilde bulduklarını düşününce, bu olasılığa olan inancım iyice arttı.
Gece dostlarımız gittikten sonra, Ferit bahçe sularken tekir kızımıza bakıp "ismin ne?" diye sordum. Yeşil gözleriyle bana bakarken "Zümrüt" dedi. Tam da "Öz Zümrüt Sitesine uygun bir isim diye düşündüm ve onu sımsıkı kucakladım:)

Yıllarca kedi köpek beslemiş biri olarak, bu misafire sırt çevirmem imkansız. Ama bize de çok alışmasını istemiyorum. Çünkü sürekli evde olmadığımız durumlarda onun kendine has özgürlüğünü ve vahşiliğini kaybetsini hiç istemem. Bunu sağlamak zor bir denge. Ama onunla konuşursam belki anlar:) Eve girmesine izin vermeden, canı istediği zaman bizi ziyaret etse ne güzel olur...
Zümrüt geceyi nerde geçirdi bilmiyorum ama sabah evden çıkarken kapının önünde beni bekliyordu. Mamasını ve suyunu verdim ve işe doğru yola koyuldum. Bakalım akşama neler olacak, hayırlısı:).......

35 Fu 580

2010-07-08T11:09:00.003+03:00

Eskiden arabanın sürücü koltuğunda oturmak biraz tedirgin ederdi beni. Zaten onyedi yılda üç beş kez oturmuşluğum vardı o koltuğa. Arka koltukta oturup hayallere dalan tiplerdendim ben daha ziyade. Ama koşullar ve seçimler gereği, artık Fu'mun ön koltuğunda, her sabah önce limon ağaçlarıyla çevrili bir toprak yoldan, sonraysa yükseklerden denize açılan otoyoldan gidiyorum işe. Ve fark ediyorum ki: Yolda giderken sonsuzluğa açılan "ileriye" konsantre olmak, bir nevi meditasyon...

Ev den ilk çıktığımda beni karşılayan ağaçlıklı toprak yolda giderken, aralıyorum pencereyi ve rüzgarı davet ediyorum içeri, cırcır böceklerinin sesi eşliğinde. Otoyola çıktığımda hız yüzüden penecereler kapanıyor, yerini klimanın serinliği alıyor ve iyice sesini açtığım müzikler benliğimi sarıyor. Sonra ver elini özgürlük hissi:)
Arada bağıra bağıra şarkı söylediğim de oluyor, Fu'mun kulaklarının pası gidiyor:)
Yolda giderken aldığım sorumluluk beni daha da dinç yapıyor. Sonunu önemsemeden "an" da kalmama yardımcı oluyor.
18 yaşında aldığım ehliyeti bu sene kullanmak nasip oldu, herşeyin bir yeri ve zamanı varmış demek ki:)

Yeniden

2010-07-07T11:35:00.005+03:00

Yeni bir hayata yeni bir evde başlamak ne güzelmiş. Yeni taşındığımız evin bahçesine diktiğimiz Manolya ağacı, meğer doğa sevgisini simgelermiş. Çok daha doğal ve huzurlu bir ortamda uyumak ve sabah güneşiyle uyanmak da pek önemliymiş. Bunları hergün daha da net farkederek yavaş yavaş yerleşiyoruz yeni mekanımıza. Daha açılmamış kutular, düzenlenmemiş raflar var bizi bekleyen ama oturdukça enerjimizin sineceği bu yeni eve şimdiden alıştık. Şehire olan uzaklığı ve otobandan gelen rüzgarımsı sesi önceleri dert etmiş olsam da, şimdi anlıyorum bu evin değerini. Hele de hava kararıp yeryüzü yıldızları yanınca karşıki dağların eteklerinde, Miyazakinin çizgi filmlerindeymiş gibi hissediyorum kendimi. Bir rüzgarda uçuverecek gibi özgür ve huzurlu, gözleri kamaştıran renkli ışıkların içinde hayali ve sonsuz . Ferit de fark ediyor özümüze yerleşen değişimleri. Bahçeyi sularken mis gibi kokan limon selvilerle konuşuyor için için. Sabahları neşeli ve huzurlu gülümsüyor bana. Evet pekçok şeye uzak, araba olmadan yaşanması zor olsa da, özümüze yakın, doğaya yakın bir evdir artık yaşadığımız ve bundan böyle bu evden açılacak bir pencerem var sizelere.... yeniden...

Saklanbaç

2010-06-03T18:43:00.003+03:00

Uzun zamandır neredeydim?

Kendimden ne kadar uzakta, kendime ne kadar yakındım?

Kimbilir hangi bulutun arkasına saklanmış

Hayatı bir koşturmacaya çevirirken oyunun içine kör kütük dalmıştım...

Ne olduğunu anlamadan kapılıp gittiğim zaman nehrinde,

Önce nişanlanmış, sonra taşınma ve evlilik telaşına kapılmıştım

Gece 10 lara kadar kendimi adadığım işimde ise, bir süre sonra tükenmiş kalmıştım

Sonuda tik tak tik tak yavaşladım

Şöyle bir durup kendime baktım

En içime,

En derinime daldım

Ve yavaşladım....

Tüm bunların yaratıcısı olan kendime zam(lı bir)an ayırdım...

Ve işte yine buradayım:)

Telaşımdan arınmaya başladığım yerde...

kendimde...

Konya gezisi...

2010-04-06T23:29:00.023+03:00

Mevlana Türbesi ve Müzesi

Mevlana'nın Türbesi

Merkezdeki Camii

Meram Bağları

"Dünyanın Merkezi" Nasreddin Hoca Türbesi, Aksaray

Semazen ekip, Şems'in Türbesi önünde

Sözlerin yetmeyeceği bir gezi daha

Şems ve Mevlana'ya...

Bursa (son)

2010-03-06T10:02:00.027+02:00

Osmangazi heykeli

200 yıllık anıt ağaç

Yeşil Camii

Yeşil türbe

Eveeet yolculuğumun sonuna geldim. Yağmurlu ve kasvetli havasına rağmen Bursa pekçok anlamda kalbimi çaldı. Envai çeşit leziz yemeklerinden, tarihi cami ve köprülerine, yardımsever insanlarından inanılmaz büyük ve temiz çarşılarına, eski bir konaktan yapılma davetkar kent kütüphanesinden, şehrin çeşitli bölgelerini ferahlatan akarsularına kadar kısa zamana sığdırdığım bu güzel kentde benim için en güzel sürpriz, fuarda ziyaretime gelen sevgili Zehra ile tanışmak ve az da sohbet edebilmek oldu. Umarım başka bir zamanda tekrar gelip bu sefer hem daha uzun arkadaşlıklara yer vermek hem de Uludağı ziyaret etme fırsatım olur. Yarın Symrnama dönüyorum. Umarım güneşli bir hava bizi karşılar orada:)

Bursa (devam)

2010-03-03T22:51:00.008+02:00

Eveet sonunda otelime döndüm ve yoğun bir günden arta kalanları aktarabilme zamanındayım.

Tam bir gürültü ve kargaşa bombardımanı olan fuardan saat 4 gibi kaçarak kendimizi bıraktığımız Bursa sokaklarından kamerama yakalananlar arasında tabi ki Ulu Camii ve upuzun süregiden çarşılar da var. Bursa'nın havası Ankara gibi serin, akşamları. Tanıdık bir siması var hiç gelmemiş olsam da, ya da gelip de unutmuş...eteklerine yerleştiği Uludağ'ı da sizlerle paylaşmak yarına nasip olsun diyerekten ayrılıyorum kısa ve öz, tekrar buluşmak üzere...

Bursa yolunda

2010-03-02T16:50:00.005+02:00

Bursa yolunda, otobüsün penceresinden sıra sıra akıp giden zeytinliklere bakıyorum. Yolun sonuna yaklaşık bir saat kalmış. Hafif bir yağmur pencereye dokunuyor. Beyaz bulutlar gökyüzünü kaplıyor. Güneş aralarından gözkırpıyor. Tam 5 gün sürecek bir eğitim fuarında görevliyim. Yolculuğu çok seven ben için ne güzel bir armağan. Kendimle başbaşa kalma zamanı, yeni bir şehri keşfetme zamanı. Yemyeşil otlaklara düşüncelerimi bırakma zamanı. Bakalım nasıl bir macera beni bekliyor olacak orada. Kimbilir belki de sadece bloglarından tanıdığım bazı güzel insanlarla karşılaşma fırsatım olur. Tüyap fuarında izmir ekonomi üniversitesi standında olacağım önümüzdeki günlerde. Evrenin tesadüf adı altında bize sunduklarına açık bekleyeceğim zamanın getireceklerini.

Hem yolculuk yapmak hem de yazmak ne güzelmiş... yeni otobüslerin sunduğu bir güzellik internet!

Bursa da görüşmek üzere!

ff

2010-02-28T10:32:00.002+02:00

ff Karaburun'da:)

rüzgarla...

2010-02-09T10:33:00.003+02:00

rüzgar kapımı çaldığında, açtım.
üzerine binip beni götüreceği yerlere kendimi bıraktım.
yolun sonuna varmak değil amacım.
sadece yolculuk
ve paylaşım.
seçtim ve bıraktım
kendimi seçimlerime,
seçtiğimi önceden bildim,
ve bildiğimi unuttum da gittim,

rüzgarla...

Berlin Üzerindeki Gökyüzü/Wim Wenders

2010-01-25T14:36:00.008+02:00

Bu filmi yıllar önce üniversitede izlemiştik. O zamanki hocamız bu filmin en sevdiği film olduğunu söylemişti. Onun filmi izlerken nasıl etkilendiği hala hafızamda durur...
Bu güzel filmi dün birkez daha izledik Ferit ile. O zaman anlamadığım, bakıp da göremediğim şeyleri dün fark ettim, ve yeninden keşfettiğim bu inanılmaz filmi tekrar izlerken, hem ağladım, hem yeninden hayran kaldım...

İngilizceye "Wings of Desire" adıyla da çevrilen ve orijinal adı "Der Himmel über Berlin" olan bu Alman başyapıtının (1987) satır aralarına Peter Handke'nin şiirsel anlatımı serpiştirilmiş ki paylaşamadan geçemedim...

Çocukluk Şarkısı

Çocuk daha henüz çocukken kollarını sallayarak yürürdü.
Derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın sel,
bir su birikintisinin de deniz olmasını.

Çocuk henüz çocukken çocuk olduğunu bilmezdi.
Herşey yaşam doluydu ve tüm yaşam birdi.
Çocuk henüz çocukken hiçbirşey hakkında fikri yoktu.
Alışkanlıkları yoktu
Bağdaş kurup otururdu, sonra koşmaya başlardı.
Saçının bir tutamı hiç yatmazdı
ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi...

Çocuk henüz çocukken şu sorulara sıra gelmişti.
Neden ben benim de sen değilim,
Neden buradayım da orda değilim.
Zaman ne zaman başladı ve uzay nerede bitiyor.
Güneşin altındaki yaşam sadece bir rüya mı?
Gördüklerim, duyduklarım, kokladıklarım sadece dünyadan önceki dünyanın bir görüntüsü mü?

Gerçekten kötülük var mı?
Gerçekten kötü insanlar var mı?
Nasıl olur da ben olan ben olmadan önce var değildim ve nasıl olur da ben olan ben, bir zaman sonra ben olmayacağım...

Çocuk daha henüz çocukken ıspanağı, bezelyeyi, sütlacı ve karnabaharı ağzında geveleyip dururdu,
ama şimdi hepsini yiyor, üstelik mecburiyetten değil.

Çocuk henüz çocukken bir keresinde yabancı bir yatakta uyandı.
Şimdi tekrar tekrar uyanıyor.
Bütün insanlar güzel görünürdü, şimdi ise sadece bazıları.
Cenneti gözünün önüne getirebiliyordu, şimdi ise tahmin ediyor.
Hiçliği düşünmezdi, bugün ondan ürküyor.

Çocuk henüz çocukken hevesle oyun oynardı,
şimdi ise ancak yaptığı işle heyecanlanıyor.
Çocuk daha henüz çocukken elma ve ekmek yemek yeterliydi.
Bu bugün de böyle.
Dutlar ellerini doldururdu, bugün ki gibi
Taze cevizler buruşuk bir tat bırakırdı ağzında, hala bırakıyor.

Çocuk henüz çocukken bir dağın doruğuna vardığında biraz daha yükseğini arzululardı hep,
Büyük bir şehir gördüğünde daha büyüğünü isterdi, bugün de böyle bu.
Coşkuyla ağaçların dallarına tırmanırdı tepedeki kirazları toplamak için, bugün de böyle bu.
Kızarırdı yüzü yabancıların gözü üstündeyken, bugün de bu değişmedi.
Sabırsızca ilk düşen karı beklerdi,
bugün de yaptığı gibi.

Çocuk daha henüz çocukken
zıpkın gibi bir çomak fırlattı ağaca
bugün hala titrer çomak o ağaçta.

Peter Handke
.

rüzgar

2010-01-25T11:14:00.005+02:00

Ofisteyim.
Gelen giden öğrenciler, ofis arkadaşlarımın onlarla sohbeti, araya karışan ve içilen bir çay, bilgisayarımın yüzüme vuran ışığı, diğer pencerelere bakarken kaybettiğim kendim,
ve...
bütün bunların arasından sızan rüzgarın ıslık sesi...

Ne güçlü esiyor rüzgar, denize bakan penceremden bana şarkı söylüyor...buradayım, ben doğayım diyor!

Dilini yeni yeni öğrendiğim rüzgara sevgimle...

bir armağan

2010-01-11T21:35:00.003+02:00

Bu yıl, benim için bir dönüm noktası çünkü artık eski kalıplarımı bırakıyorum, ve yeni bir varoluşa doğru adım atıyorum...vazgeçmeden, yılmadan, ve umudumu asla bırakmadan, kendimi dönüştürüyorum ve evren bana bunun için sonsuz fırsatlar sunuyor... Bunu önce fark etmek, sonra da bilmek....ne güzel bir armağan, kendimin kendime verdiği....

Karaburun/ Saip/ Eski Roma yolu

2010-01-03T16:10:00.011+02:00

Yeni yılın ilk günleri

doğa yine çağırdı bizi

dünyanın farklı köşelerinden

geldik ve buluştuk

eskinin yeniye açıldığı kapıda:

Karaburun'un el değmemiş coğrafyasında...

değişmek

2009-12-23T14:09:00.002+02:00

değişmek nedir?
insan kendini değiştirmeli midir, yoksa olduğu gibi kabul etmeli midir?
doğru ve yalnış yoksa, insan kendinin her halini deneyimlemek için buradaysa,
neden bazı şeyleri tekrar tekrar yaşar? neden bazılarını yaşamaz?
insan ne öğrenmek için buradadır? birşey öğrenmesi gerekli midir?

bugün bazı öğrencilerim bu soruları sordu bana...

herkesin cevabı kendi içinde...benimkisi ise şu an fırında...

yeniden...

2009-12-18T22:51:00.004+02:00

tam olması gerektiği "an" da

hiç umulmayan ve unutulmayan bir "an" da

karşılaştık yine, eski bir dostla

ve hiç bitmemiş ve bitmeyecek bir muhabbetin doruklarında

"bir" likte güldük, aktık ve sustuk zamanda...

ayrılırken yeniden kavuşmaya,

konuşmasak da bildik ne kadar eski olduğumuzu

ve "yeni"den birbirimizi bulduğumuzu

teşekkürler dost

bu gecenin bitiminde

bana kendimi yakın kıldığın için

sonsuzlukla....

gölge

2009-12-11T17:28:00.005+02:00

kara kediler, ister siyah, ister alacalı

en çaresiz anlarımda mutlaka eşlik eder bana,

sessiz ve kararlı...

hem yoldaş, hem de sabırla dinleyen bir arkadaş olmasını bilir

ve kucağımın derinliklerine hemen kıvrılıverir

kara kediler usulca yanaşır bana, ve bekler...

...hüzünümü bırakmamı...

gelecekteki kedim "gölge"nin anısına...

İzmir'de kış...

2009-12-07T20:44:00.006+02:00

İzmir'de kış pastel renklerdedir.

Bol bol yağan yağmur, tonları ve havayı yumuşatır.

Ve "an"'ı yakalamak bir binanın tepesinden bakan üç yoldaşa kalır.

dur

2009-12-02T17:45:00.003+02:00

dur
sadece dur
aklında sonsuza kadar sıralanan yapıldılar/yapılacaklar listesinden uzaklaş
ajandanı kapat
yavaşla
sakinleş
ve unut...
kendine kavuş
ve bırak

eve gitmeden önce
ışıklara boğulmuş bir izmir manzarasına bakan ofisimde
kendi kendimi dürtüşümden
uyananlar...

Güneş ve gölgeleri...

2009-11-22T18:40:00.009+02:00

Mütereddit ruhlar

2009-11-15T10:12:00.003+02:00

Göklerin direksiz yaratıldığını nakleder semavi dinlerin anlatıları. Nakleder etmesine de, her okuyanda aynı tesiri bırakmaz bu sözler. Yedi kat gökyüzünün direksiz ama üst üste, desteksiz ama dengede durmayı başarmasını, kainatın mucizevi nizamına kanıt olarak görmeye meyyaldir insanların çoğu. Ama işte kimileri de hayatın muntazamlığına değil, tekinsizliğine işaret sayar bu durumu. Ha düştü ha düşecek bir gökyüzü altında yaşadıklarını düşünmekten alı koyamazlar kendilerini. Onları yalancı çıkarmamak için olsa gerek, gökyüzü de kafalarına çöker sık sık. Hep son anda, sonlara ramak kala yükselip, ağırlığı altında ezilenlerin tekrar nefes almalarına izin vererek...

Gökyüzünün altında ikide bir haşat olan bu insanlar, endişe abideleri olarak değil, abidevi endişeler olarak dolaşırlar aramızda. Mütereddit ruhlardır onlar. Gösterilene değil, gösterilmeyene bakarlar. Batıl inançların sadık takipçileri de onlardır gene. İtikat ve itikatsızlık arasında gidip gelir yüreklerinin sarkacı. Hiçbir gerçek, mutlak surette inanılacak kadar kesin değildir; hiçbir sığınak yeterince korunaklı değil. Sallanan çocuk dişleri gibidir hayatla bağlantıları. Yaşlanmadan ölen çocuk dişleri gibi salınırlar direksiz-direksiyonsuz boşluklarda. Sanılanın aksine, ayaklarının altındaki zemin değil, başlarının üzerindeki göklerdir fütursuzca alçalıp yükselen; tekinsiz bir devinimle biteviye dalgalanan."Hamlet'ten etkilenmiş mütereddit bir ruh asla başkalarının zararına yol açmamıştır" der Cioran. Çünkü onlar hasarların en büyüğünü gene kendilerine verirler.

Elif Şafak, Med-Cezir.

İnsan ne ile yaşar?

2009-11-03T18:34:00.008+02:00

2009 İstanbul Bienali'nin sorduğu bu soruya verilen cevaplar arasında, bende

iz bırak"an"lar...

Chagall ve...

2009-11-03T18:17:00.011+02:00

hiçbir akıma ait olmayışıyla, düzenin içinde muzip teptaklaklıklar yaratışıyla, çocuksu olasılıklarıyla, ve eşine olan tutkusunu resme böylesine hoş yansıtışıyla sevdiğim bir sanatçı Marc Chagall. İstanbul'a konuk olmuş ki göreyim tekrar tekrar...:)