Fuliyama Dancer

 ff Karaburun'da:)

rüzgar kapımı çaldığında, açtım. üzerine binip beni götüreceği yerlere kendimi bıraktım. yolun sonuna varmak değil amacım. sadece yolculuk ve paylaşım. seçtim ve bıraktım kendimi seçimlerime, seçtiğimi önceden bildim, ve bildiğimi unuttum da gittim, rüzgarla...

Ofisteyim. Gelen giden öğrenciler, ofis arkadaşlarımın onlarla sohbeti, araya karışan ve içilen bir çay, bilgisayarımın yüzüme vuran ışığı, diğer pencerelere bakarken kaybettiğim kendim, ve... bütün bunların arasından sızan rüzgarın ıslık sesi... Ne güçlü esiyor rüzgar, denize bakan penceremden bana şarkı söylüyor...buradayım, ben doğayım diyor! Dilini yeni yeni öğrendiğim rüzgara sevgimle...

Bu yıl, benim için bir dönüm noktası çünkü artık eski kalıplarımı bırakıyorum, ve yeni bir varoluşa doğru adım atıyorum...vazgeçmeden, yılmadan, ve umudumu asla bırakmadan, kendimi dönüştürüyorum ve evren bana bunun için sonsuz fırsatlar sunuyor... Bunu önce fark etmek, sonra da bilmek....ne güzel bir armağan, kendimin kendime verdiği....

Yeni yılın ilk günleri doğa yine çağırdı bizi  dünyanın farklı köşelerinden geldik ve buluştuk eskinin yeniye açıldığı kapıda: Karaburun'un el değmemiş coğrafyasında. . .

değişmek nedir? insan kendini değiştirmeli midir, yoksa olduğu gibi kabul etmeli midir? doğru ve yalnış yoksa, insan kendinin her halini deneyimlemek için buradaysa, neden bazı şeyleri tekrar tekrar yaşar? neden bazılarını yaşamaz? insan ne öğrenmek için buradadır? birşey öğrenmesi gerekli midir? bugün bazı öğrencilerim bu soruları sordu bana... herkesin cevabı kendi içinde...benimkisi ise şu an fırında...

tam olması gerektiği "an" da hiç umulmayan ve unutulmayan bir "an" da karşılaştık yine,  eski bir dostla ve hiç bitmemiş ve bitmeyecek bir muhabbetin doruklarında "bir" likte güldük, aktık ve  sustuk zamanda... ayrılırken yeniden kavuşmaya,  konuşmasak da bildik ne kadar eski olduğumuzu ve "yeni"den birbirimizi bulduğumuzu teşekkürler dost bu gecenin bitiminde bana kendimi yakın kıldığın için sonsuzlukla....