Fuliyama Dancer

Hem tanıdık, hem bilinmeyensin. Seninle her karşılaştığımda, yeni bir sırrını bana vermektesin. Tam da ne zaman bana tanıdık gelsen, seni hiç tanıyamayacağımı bana hissettirensin. Belki de bu yüzden, sana olan açlığım. Çünkü sen hiç tükenmeyesenin. Nedenini bilmeden sevmek ve sonra uzaklaşıp gitmek. Sırf dönebilmek için geri, ve görebilmek için bizi birbirimize bağlayan şeyi, sadece bir "an" lığına. Ve unutup gitmeden önce herşeyi birkez daha, sorabilmek, "kim bilebilir ki, aramızda geçen şeyi, bizden başka?"

Rüzgar bizi yine yollara düşürdü ve yepyeni bir eve doğru itekledi. Eski evimizden 6km daha geriye, Urla'ya doğru, zeytinliklerin arasında bahçeli bir ev nasip oldu bize. Ve ben de evimizin civarındakileri bugün keşfettim coşkuyla. Doğa herzaman insanı özüne yakınlaştırıyor...hele de yalnız başına içine kendini bırakırsan..."Hoşgeldin" dedi bugün bana altında oturduğum ulu zeytin ağacı..."hoşbuldum".

Ne kadar uzun zamandır uğramamışım bloğuma. Fark ettim ki, işten güçten arta kalan zamanların bir kısmını, gereksiz yere facebookta geçirirken, uzak kalmışım yazmaktan ve okumaktan. Oysa yazmak en değerli "an" larımdan biriydi eskinden. Beni bana geri getiren, içime döndüren ve kendimi anlamama yardım eden. Bloğum, hem içime hem de dışıma açılan bir pencereydi, kapatılmış pancurlarının tozunu bugün almaya başladığım. Zamanı gelir belki açılır yine pancurlar ve içinden kedi dolu hikayeler taşar dışarı...kimbilir:) İkea köşe kedisinden sevgiyle:)

Hani bazı günler, kafanın içinde yorulduğun bir an gelir de, sessize oturursun bir köşeye. O köşe ister oturma odandaki bir koltuğun köşesi olsun, ister balkonundan ufka açılan bir köşe, farketmez. Önemli olan oturmaktır orada sessizce. Ve yaşamın tüm hallerini gözlemlemek. Önce kendinle başlarsın, halden hale akan duyguların ve düşüncelerin arasında, sessizce kalırsın, ve gözlemlersin. Sonra belki çevrendekilere bakarsın. Evinin içinde unutup da hatırladığın şeylere, kitaplara, resimlere, objelere, ve daha önce hiç görmemiş olduğun detaylara. Eğer evden dışarı açılırsa köşen, örneğin balkonunun köşesine kondurduğun bir kanapenin ucunda oturuyorsan sessizce, o zaman genişler penceren. Ufuklara kadar giden bir yaşam akışının içinden, önce başlarsın bakmaya yakınındakilere, örneğin hepsi ayrı bir karakter olan kedilerinin hallerine. Sonra kayar gözlerin uzaklara, ağaçlara ve bitkilere, kan gibi akan otoban üstündeki trafiğe, dağlara ve kıyısındaki evlere, denize ve denizin ötes...

Bir kedi baktı ufuklara, bizim göremediğimizi duydu, duyamadığımızı gördü, bilemediklerimizi anladı...

Kendimle başbaşa bir pazar...arada kaptırılan işler, tatlı bir yorgunluk, 1Q84'ün gizemli dünyası, koyu bir çay, sessizlik, ille de sessizlik ve kediler...hepsi de zamanı yavaşlatan anlardan ibaret...içimde ise, hızlı düşünlerin dinginliğe açılan kapısı...ve...

Uzun zamandır ihtiyacım olanı evren bana hediye etti. Gündelik hayatın koşturmasına bir dur deme fırsatı verdi. Tümüyle anda kalabilmenin zevkini tattırdı, yogayla kendimi keşfetmem için beni dürttü ve her dürtüşüyle yeni farkındalıklara yolculuk yaptırdı. İlk defa özlemedim İzmir'i ve içinde yaşadığım hayatı...ve şimdi bu hayatın beni yutmasına ne kadar izin vereceğim bilemiyorum. Evde yapılacak işler sıkmaya başladı bile ruhumu:) Oysa gözlerimi her kapayışımda ben nehrin kenarındaki geçmişimle bir oluyorum yine...