9.12.07

Güneşin Ardından


Yağmurlu bir günde, içimde bir gökkuşağı kimsenin görmediği
Kendimle olduğum zamanlarda içimde açan güneşin örtemediği
Aidiyetsiz bir çoşku benimkisi, özgürlüğümün özlediği
Gidilen ve dönülen yine "ben"im, dalgaların vurduğu kıyının gizleyemediği
Kendi kendimin bekçisi, kendi rüyalarımın elçisiyim.
Beklentisiz belirsizliklerin, sürekli değişip duran dışa vurumların, emanetcisi.
Kocaman bir çöl ayırdım kendi içime, suyu özlerken onsuz var olmasını en iyi bildiği,
Yalnızların kendilerini kaybedip, yıldızlarda yolunu bulabildiği
Ve sıcağın kendi kendini soğutmayı en iyi başarabildiği
Bu ucsuz bucaksız kumluklarda, yol aldım tekrar tekrar
Yağmurun sonunda hep açan gökkuşağına ulaşıncaya kadar...





1 yorum:

Erdem Ferit Baskaya dedi ki...

Hayat senden farklı geçiyor. İçine doğduğun etkileyiciliği karşılamasını biliyor gözlerin. Farklı seslendiriyor ruhun ağırladıklarını. Farklı kapanıyor gözlerin. Seni de yalnız bırakmıyor şarkıların. Uzanabiliyor hayallerin farklı coğrafyalara. Yalnızlığımız renklerin altında. İçim seni dinlemesini seviyor.