14.6.09

rüzgar


yeni bir dünyanın eşiğinde
donmuş bekliyorum
ne ileri ne geri
ne yukarı ne aşağı
öylesine duruyorum
hayallerim, hüzünlerim, özlemlerim, umutlarım
eteğimden çekiştiriyor, sesleniyor, tepiniyorlar
ve ben onları olduğu gibi bırakıyorum
penceremden içeri konuk olan rüzgara tüm bedenimi teslim ediyor
ve kendime yatıyorum...
geçmişteki tüm sesler, fısıltılara dönüşürken
geleceğimi ufuktaki pus örtelerken
ben "olan" a teslim oluyorum...


Hiç yorum yok: