25.1.10

rüzgar

Ofisteyim.
Gelen giden öğrenciler, ofis arkadaşlarımın onlarla sohbeti, araya karışan ve içilen bir çay, bilgisayarımın yüzüme vuran ışığı, diğer pencerelere bakarken kaybettiğim kendim,

ve...
bütün bunların arasından sızan rüzgarın ıslık sesi...

Ne güçlü esiyor rüzgar, denize bakan penceremden bana şarkı söylüyor...buradayım, ben doğayım diyor!

Dilini yeni yeni öğrendiğim rüzgara sevgimle...

1 yorum:

billy dedi ki...

rüzgarın kızı, ne güzel anlatmışın o 'anı' yarı melankolik kaleminle..
ankarada iken, çöldeki rüzgardın, şimdi mavi denizin rüzgarı oldun..
billy:)